Niet altijd rozegeur en maneschijn...

Tzit erop... een maand te vroeg dankzij een scampivormig aanhangel aka Sarah's appendix.
Op weg naar Posadas kreeg ik beetje pijn. 12u later deed het nog steeds pijn, dus mijn vrees was gegrond. Hij moest eruit. Toen hadden we er eigelijk nog niet bij stilgestaan dat dat wel eens het einde van ons reis zou betekenen. Zag het scenario "snelle operatie, vijf daagjes herstellen en voort reizen" eigelijk wel meer zitten. Maarja het is anders gelopen. "Twaalf pijnlijke uren wachten, operatie, twee nachten in het ziekenhuis, vijf dagen herstellen en terug naar huis vliegen dankzij mijn verzekering" lijkt er meer op.
Vreet vreet spijtig want we hadden ondertussen al genoeg van Argentinie gezien om te beseffen dat het een heel mooi en leuk land is. Maja thats life. Reizen is niet altijd rozegeur en manenschijn. Zulke dingen kunnen gebeuren, en we kunnen enkel blij zijn dat mijn aanhangsel het tenminste twee maand heeft volgehouden.
En Neleke;-) kwil u echt nog eens bedanken voor zo goed voor mij te zorgen en mij op geen enkel moment een schuldgevoel te geven dat we dankzij mij trug moesten. Je bent echt een zeer goede vriendin voor mij geweest. Mercikes!

Het was echt een fantastische reis. Het is wel leuk om terug thuis te zijn ook, maar ik kijk stiekem al uit naar mijn volgende blog.

Tot binnenkort dus!

Sarah