Woepswoepswoeps. Het is inderdaad al lang geleden, dat hebben veel van jullie ons ondertussen al meermaals duidelijk gemaakt. Kzal dan maar het logische excuus gebruiken, dat we het druk hebben gehad, plus het feit dat de computer de grootste reden hier is voor irritaties. Nadat we na veel prutsen onze foto's hebben geupload, hebben we meestal geen zin meer om nog te bloggen. Maar naast veel zever op een stokje, hier volgt een verslag van de afgelopen weken.
Na La Paz was Sucre aan de beurt. Een hele verademing na de hoogst geleden hoofdstad van Bolivia. Het was duidelijk te zien dat er ook heel wat rijken wonen. We dachten even dat we ons vergist hadden. In Bolivia, het armste land van Zuid Amerika, hadden we zeker geen stad zoals Sucre verwacht. Een goedkoop hostelleke vinden was dan ook niet zo simpel. Een beetje langer zoeken beloont echter, want uiteindelijk hebben we een heel leuk kamertje gevonden met een lief eigenareske (die mij vree aan Roza deed denken omdat ze ook zo soepjurken draagt), een privekeuken en privebadkamer voor 4euro. Het enigste nadeel was mss dat het er heel rustig was. Dat hebben we gelukkig opgelost door Toby, Leki en Steve te overtuigen ook af te komen. Gooi er nog een grappige Isrealier bij en een ambetante amerikaan, en twas compleet.
Dan de ontwikkelingshulp. Na een beetje te hebben rondgevraagd, hebben we een ziekenhuisgevonden met een aparte afdeling voor kinderen met psychologische problemen. Er waren nog andere organisaties ook, maar naar horen zeggen hadden ze daar onze hulp het meest nodig. Zo gezegd, zo gedaan, de volgende dag was het zover..
Onze taak bestond uit smorgens de kinderen eten geven, er dan mee spelen, en dan smiddags weer eten geven. Lijkt enorm gemakkelijk, maar ik kan u verzekeren dat het dat zeker niet was.
Waarom weet ik niet, maar we moesten helpen bij de kindjes met de ergste problemen. De helft zat in een rolstoel, niet beseffend wat er aan het gebeuren was, eentje was enorm agressief, en den andere twee konden rondlopen maar hadden ook niet veel besef wat er rondom hen gebeurde. Na een tijdje hadden we door dat echt spelen er niet in zat. Een half uur aan een wiel draaien, een fles heen en weer draaien, en de kindjes vasthouden terwijl ze probeerden te lopen, dat trok er meer op.
De tweede dag hebben we dan een beetje met een kindje gespeeld, waar er volgens ons niet veel mis mee was. Het enigste wat ontbrak was volgens mij veel affectie, want ze wou ons constant knuffelen en kussen. Het eten geven was in het begin ook wel een beetje eng. Ik was verantwoordelijk voor Pedro, een graatmager jongetje dat in een rolstoel zat. Het enigste dat hij in principe kon was slikken, en zelfs dat nog met veel moeite. Om de twee happen verslikte hij zich, en moest ik zijn hoofdje naar voor houden.
Ik hoop dus dat jullie begrijpen dat we het geen twee weken hebben volgehouden. Echt chapeau voor de mensen die dat dagelijks doen. Een deel van ons verzamelde geld gaat dus zeker naar die organisatie. Nu staat nog het weeshuis in Cordoba op ons programma.
Voor de rest..
Vrijdag zijn we gaan picknicken met de hele groep, wat heel leuk was. Nele heeft nog een beetje op haar panfluit kunnen oefenen.
Savonds zijn we weggeweest, en we kunnen wel zeggen dat het een vurige avond was. De zaal stond vol mensen, velen ervan waren al zat en de manager van de zaak kreeg het in zijn kop om met een brandend margaritaglas sambucca door de zaal te lopen voor de verjaardag van een meisje. Meisje vreet zat, glas sambbuca valt op mijn kleedje, kleedje in de fik voor 12seconden. Ik in shock, barman reageert niet want is ook in shock, mensen proberen met hun handen het vuur te doven, wil niet uitgaan. Stond juist op het moment om mijn kleed uit te trekken tot een slimme geest een fleske water over mij uitgiet. Jahh het twas me de avond wel. En het beste van al, mijn lievelingskleedje (ja het blauwe) heeft mij vree beschermd, want had maar een paar brandwonden en mijn kleedje is nog draagbaar. Ochjaa weer een verhaal meer om te vertellen e :)
Zondag zijn we naar een markt geweest. We hadden gehoord dat het een heel mooi stadje was met een grote leuke markt. Dat viel echter een beetje tegen.. Is natuurlijk ook omdat het de hele tijd geregend heeft.
Maandag zijn we dan vertrokken naar Uyuni. Een klein stadje, waar er niet veel te beleven is, maar het startpunt is voor de zoutvlakten. Nele en ik waren ook verantwoordelijk om een goede organisatie te vinden voor de tour, aangezien de rest maar dinsdagavond toekwam. We hebben echter prachtig werk afgeleverd want de tour was fantastisch, zowel de organisatie ervan als de omgeving. Macchu Picchu nog steeds op nr 1, zoals jullie zullen zien op de foto´s verdienen de zoutvlakten zeker een tweede plaats. Het gezelschap was ook heel leuk, ondanks het feit dat Leki en Toby nonstop babbelen. Samen reizen is enorm tof, maar nu zijn we wel op een punt gekomen dat we graag weer even wat rust zouden hebben.
Gisteren zijn we dan aangekomen in San Pedro, Chilli. een heel leuk dorpje maar enorm duur. Ze proberen de toeristen hier ook zo lang mogelijk te houden door een beperkt aantal bustickets aan te bieden. Aangezien Nele en ik zo snel mogelijk naar Argentinia willen, zijn we dan ook zo snel mogelijk onze tickets gaan boeken. Vandaag is dus een beetje lazy day. Ons hostel is daar ideaal voor. Een binnenterrasje met hangmatten, het is perfect mogelijk om er eigelijk de hele dag in de zon te zitten en gewoon chillen en babbelen met iedereen. In de zoutvlakten hebben we ook twee leuke kiwis ontmoet ( mensen uit nieuw zeeland), waar we nu een beetje mee optrekken. De andere zien we ook nog, maar zitten gelukkig in een ander hostel. Morgen vertrekken we dus naar Salta, Argentinia, en ik ken hier 1 iemand die daar heel blij ga mee zijn:) We zijn van plan om daar 1-2daagjes te blijven en dan te vertrekken naar Iquazu, 22uurtjes verder.
Ja tot nu toe zat er nog niet veel druk achter, konden we zo alles op het gemakje doen. Nu begint de tijd toch een beetje te korten. Lazy days zullen er niet veel meer inzitten, als we alles nog willen zien en doen in Argentinia. Daarom ga ik jullie nu laten en nog een beetje in de hangmat gaan zitten ;)
Hasta Luego
Sarah
zaterdag 21 november 2009
zondag 8 november 2009
Puno, Copacobana, Tititacaca en La Paz
hey hey lieve mensen
terug effe tijd gevonden om een berichtje te posten hier op onze blog. Momenteel zitten we nog in La Paz, Bolivie. Maar eerst gaak nog wa vertellen over onze andere bestemmingen vooraleer we arriveerden in deze grote hoofdstad van Bolivie.
Eerst zijn we dus naar Puno gegaan, waar je normaal gezien bootjes kan nemen naar eilanden op het Titicacameer. We hadden besloten om niet van hieruit de eilanden te bezoeken maar vanuit Copacobana (klinkt veel tropischer en leuker dan Puno en Lonely Planet says dat je het Titicacameer vanuit Bolivie moet bezoeken. Het is veel minder toeristisch en meer mooier).
Zo we hebben maar 1 nacht in Puno gebleven, nog maar best ook, want ons hostel lag echt ver gelegen, beetje uit het centrum en het was ver stappen om 's avonds nog alleen naar het hostel te gaan. Gelukkig hadden we op de busreis een meisje leren kennen uit Nederland. Een hectisch geval, maar wel heel charmant en vriendelijk. We hebben met haar dan wat gegeten in de stad en een pintje gaan drinken. Hier is een pintje gaan drinken niet uitgaan tot in de vroege uurtjes, maar wel om 20u. terug naar het hostel gaan. Ja, het is echt vermoeiend om te reizen. Het klinkt onlogisch, want je zit eigelijk hele tijd op de bus en toch word je daar erg moe van. Soit, in Puno was er dus een gigantische stoet vol met traditioneel geklede mensen die door heel de stad trok.
Grappig om te zien hoe de traditionele Peruviaanse vrouwen zich zat drinken met bier. Ik denk dat ze na 2 pintjes al scheel beginnen kijken. Sarah heeft er een foto van getrokken, dus je moet maar es kijken op facebook.
De volgende morgen was het weer vroeg opstaan om naar onze volgende bestemming te gaan en in het bijzonder, naar onze eerste stad in Bolivie, Copacobana. Een heel klein stadje gelegen aan het Titicacameer en met een klein 'bergje' er naast. We hebben daar de eerste dag souveniertocht gedaan en wat sightseeing gedaan. Heel relaxed. Je was haast verplicht om daar te relaxen want er was maar 1 grote straat en voor de rest was er niet veel te zien.
Twas wel grappig, we hadden een hostel geboekt met echt mooie kamers en warme douches en we wilden es afbieden op de kamers omdat het hier de gewoonte is om dat te doen. Dit was dus onze eerste keer. Wij met volle overtuiging afgeboden van 40 boliviaanse pesos naar 30 bs. Heel voldaan en trots gingen we die nacht slapen. Tot de volgende morgen. We wilden gaan ontbijten tot die vent aan de receptie zei dat we 5 bs meer moesten betalen. Daar ging onze trots. Beetje met een dubbel gevoel gingen we dan maar gaan ontbijten. Na het ontbijt gingen we naar Isla del Sol, een groot eiland op het Titicacameer. Ik had gehoopt om zo van die drijvende eilandjes te zien die je altijd ziet op foto's als het over het Titicacameer gaat. Helaas moest ik er mij bij neerleggen dat het enkel een groot eiland was met wel traditionele bewoners maar het was toch een beetje een desillusie. Het was wel prachtig, heel rustig en erg ongerept. We hebben daar een kleine wandeling gedaan en dan terug met de boot van het noorden van het eiland naar het zuiden van het eiland.
Echt een leuke dag was dat. Maar het enige wat wel wat minder was, is dat ik mij gigantisch verbrand heb in mijn gezicht. Ik was gelijk kapitein roodhuid. Gelukkig deden we die avond niets speciaal en zijn we vroeg gaan slapen zodat niemand mij heeft gezien. Behalve Sarah dan, zij heeft es goed met mij kunnen lachen.
En ik zie jullie al denken, 'die heeft haar niet genoeg ingesmeerd'. Toch wel hoor, alleen misschien niet frequent genoeg en ja, die zon met da water en de wind, das nooit een goede combinatie he.
Mijn verbrand gezicht is nu veranderd in een bruin toetje, dus toch nog iets positief he aan verbranden.
Vrijdag zijn we dan vertrokken naar La Paz. We hadden al van veel mensen gehoord dat La Paz niet zo een leuke stad is, een beetje zoals Lima in Peru. Ja, met een bang hartje gingen we met de bus naar de miljoenenstad. En inderdaad, wat de meeste mensen zeggen over deze stad is waar. Het is een shithole met verschrikkelijk veel auto's die stinkende uitlaatgassen hebben, vree veel mensen die over het algemeen niet vriendelijk zijn en ja het historische ontbreekt hier ook een beetje. Het is hier wel tof om uit te gaan. De eerste nacht hebben we hier gelogeerd in een partyhostel, de Wild Rover. Een hostel uitgebaat door Ierse mensen. Dit betekent dus veel bier, veel voetbal en ja gewoon, een beetje decadent. Het mocht wel eens, het was geleden van in Lima dat we es uitgegaan waren, dus we moesten sowieso onze schade inhalen.
Maar tis ook niet voor alle dagen ze, we waren om half 6 thuis en ja, we hebben echt nie veel kunnen slapen omdat we op zo een dormitorio lagen met allemaal verschillende mensen. Gisteren zijn we dan een ander hostel gaan zoeken voor onze nachtrust. Dit was echt nodig.
We waren allebei een beetje hangover,dus ja.
Vanavond vertrekken we al naar een andere stad, Sucre. Dit schijnt veel mooier te zijn. Ik denk dat het een beetje hetzelfde zal zijn als Arequipa in Peru. Een grote stad maar toch met de charmes van een kleinere stad. We kijken er allebei naar uit, want hier in La Paz gaan we het niet meer lang uithouden denk ik. Vandaag nog wat rondslenteren, mijn vergeten bh gaan halen in het partyhostel (tis just mijn goeie, dus ik hoop dat hij daar nog zal liggen en dat niet een of andere vent hem ga meegepakt hebben ).
Zo, volgende keer een ander berichtje vanuit een andere stad.
Kga dan ook keer wat impressies neerschrijven over het Boliviaanse volk, hun gewoontes enzo.
Tot later
Hasta luego
xxx
Nele
terug effe tijd gevonden om een berichtje te posten hier op onze blog. Momenteel zitten we nog in La Paz, Bolivie. Maar eerst gaak nog wa vertellen over onze andere bestemmingen vooraleer we arriveerden in deze grote hoofdstad van Bolivie.
Eerst zijn we dus naar Puno gegaan, waar je normaal gezien bootjes kan nemen naar eilanden op het Titicacameer. We hadden besloten om niet van hieruit de eilanden te bezoeken maar vanuit Copacobana (klinkt veel tropischer en leuker dan Puno en Lonely Planet says dat je het Titicacameer vanuit Bolivie moet bezoeken. Het is veel minder toeristisch en meer mooier).
Zo we hebben maar 1 nacht in Puno gebleven, nog maar best ook, want ons hostel lag echt ver gelegen, beetje uit het centrum en het was ver stappen om 's avonds nog alleen naar het hostel te gaan. Gelukkig hadden we op de busreis een meisje leren kennen uit Nederland. Een hectisch geval, maar wel heel charmant en vriendelijk. We hebben met haar dan wat gegeten in de stad en een pintje gaan drinken. Hier is een pintje gaan drinken niet uitgaan tot in de vroege uurtjes, maar wel om 20u. terug naar het hostel gaan. Ja, het is echt vermoeiend om te reizen. Het klinkt onlogisch, want je zit eigelijk hele tijd op de bus en toch word je daar erg moe van. Soit, in Puno was er dus een gigantische stoet vol met traditioneel geklede mensen die door heel de stad trok.
Grappig om te zien hoe de traditionele Peruviaanse vrouwen zich zat drinken met bier. Ik denk dat ze na 2 pintjes al scheel beginnen kijken. Sarah heeft er een foto van getrokken, dus je moet maar es kijken op facebook.
De volgende morgen was het weer vroeg opstaan om naar onze volgende bestemming te gaan en in het bijzonder, naar onze eerste stad in Bolivie, Copacobana. Een heel klein stadje gelegen aan het Titicacameer en met een klein 'bergje' er naast. We hebben daar de eerste dag souveniertocht gedaan en wat sightseeing gedaan. Heel relaxed. Je was haast verplicht om daar te relaxen want er was maar 1 grote straat en voor de rest was er niet veel te zien.
Twas wel grappig, we hadden een hostel geboekt met echt mooie kamers en warme douches en we wilden es afbieden op de kamers omdat het hier de gewoonte is om dat te doen. Dit was dus onze eerste keer. Wij met volle overtuiging afgeboden van 40 boliviaanse pesos naar 30 bs. Heel voldaan en trots gingen we die nacht slapen. Tot de volgende morgen. We wilden gaan ontbijten tot die vent aan de receptie zei dat we 5 bs meer moesten betalen. Daar ging onze trots. Beetje met een dubbel gevoel gingen we dan maar gaan ontbijten. Na het ontbijt gingen we naar Isla del Sol, een groot eiland op het Titicacameer. Ik had gehoopt om zo van die drijvende eilandjes te zien die je altijd ziet op foto's als het over het Titicacameer gaat. Helaas moest ik er mij bij neerleggen dat het enkel een groot eiland was met wel traditionele bewoners maar het was toch een beetje een desillusie. Het was wel prachtig, heel rustig en erg ongerept. We hebben daar een kleine wandeling gedaan en dan terug met de boot van het noorden van het eiland naar het zuiden van het eiland.
Echt een leuke dag was dat. Maar het enige wat wel wat minder was, is dat ik mij gigantisch verbrand heb in mijn gezicht. Ik was gelijk kapitein roodhuid. Gelukkig deden we die avond niets speciaal en zijn we vroeg gaan slapen zodat niemand mij heeft gezien. Behalve Sarah dan, zij heeft es goed met mij kunnen lachen.
En ik zie jullie al denken, 'die heeft haar niet genoeg ingesmeerd'. Toch wel hoor, alleen misschien niet frequent genoeg en ja, die zon met da water en de wind, das nooit een goede combinatie he.
Mijn verbrand gezicht is nu veranderd in een bruin toetje, dus toch nog iets positief he aan verbranden.
Vrijdag zijn we dan vertrokken naar La Paz. We hadden al van veel mensen gehoord dat La Paz niet zo een leuke stad is, een beetje zoals Lima in Peru. Ja, met een bang hartje gingen we met de bus naar de miljoenenstad. En inderdaad, wat de meeste mensen zeggen over deze stad is waar. Het is een shithole met verschrikkelijk veel auto's die stinkende uitlaatgassen hebben, vree veel mensen die over het algemeen niet vriendelijk zijn en ja het historische ontbreekt hier ook een beetje. Het is hier wel tof om uit te gaan. De eerste nacht hebben we hier gelogeerd in een partyhostel, de Wild Rover. Een hostel uitgebaat door Ierse mensen. Dit betekent dus veel bier, veel voetbal en ja gewoon, een beetje decadent. Het mocht wel eens, het was geleden van in Lima dat we es uitgegaan waren, dus we moesten sowieso onze schade inhalen.
Maar tis ook niet voor alle dagen ze, we waren om half 6 thuis en ja, we hebben echt nie veel kunnen slapen omdat we op zo een dormitorio lagen met allemaal verschillende mensen. Gisteren zijn we dan een ander hostel gaan zoeken voor onze nachtrust. Dit was echt nodig.
We waren allebei een beetje hangover,dus ja.
Vanavond vertrekken we al naar een andere stad, Sucre. Dit schijnt veel mooier te zijn. Ik denk dat het een beetje hetzelfde zal zijn als Arequipa in Peru. Een grote stad maar toch met de charmes van een kleinere stad. We kijken er allebei naar uit, want hier in La Paz gaan we het niet meer lang uithouden denk ik. Vandaag nog wat rondslenteren, mijn vergeten bh gaan halen in het partyhostel (tis just mijn goeie, dus ik hoop dat hij daar nog zal liggen en dat niet een of andere vent hem ga meegepakt hebben ).
Zo, volgende keer een ander berichtje vanuit een andere stad.
Kga dan ook keer wat impressies neerschrijven over het Boliviaanse volk, hun gewoontes enzo.
Tot later
Hasta luego
xxx
Nele
dinsdag 3 november 2009
Arequipa
In Arequipa hebben we vijf daagjes vertoefd. Een mooi en leuk stadje. Niet zo leuk als Cuzco, maar het heeft zijn charmes. De eerste twee dagen hebben we vooral sightseeing gedaan. Het Monasteria, Casa Moral, Plaza del Armes, ... En dan moesten we natuurlijk de Colca ook zien e ( een cañon). Dus op zoek naar een betrouwbaar en goedkoop bureau. Na onze vorige ervaringen tijdens Machu Picchu zijn we nu wel een beetje voorzichtiger vooraleer we boeken.
Ok, half drie smorgens kwamen ze ons halen. Na een stopje om de condors te bezichtigen kwamen we dan na 7u toe, en dan kwam de verassing voor ons. We mochten beginnen stappen... Er stond dus een trektocht van vijf uur op het programma. Tjah deze hier en Nelsie waren daar dus niet van op de hoogte( ons bureau was dat vergeten te vermelden) en aangezien we nog niet echt gerecupereerd waren van Machu Picchu zagen we dat eerlijk gezegd niet echt zitten.
Maarjaaa... En twas dan nog eens een padje van kzal u gaan hebben. Mijn sportschoentjes hebben het niet overleefd, waardoor ik de rest van de tocht op mijn slippers heb mogen doen. Het is nu vier dagen later en mijn voeten doen er nog zeer van. :-)
Smiddags was het gelukkig al een leuker paadje, en toen we zagen waar we de nacht gingen spenderen(gezellige hutjes, zwembad, heel mooie omgeving), ochjaa nam ik de pijnlijke voeten er wel bij. Na onze spaghetti savonds zijn we echter wel direct dodoos gaan doen. Het was dus niet echt wat we verwacht hadden, maar het is toch nog leuk geworden.
Zondag hebben we dan eens een 'zondagje' gedaan. Lekker ontbijten en dan smiddags gaan picknicken in het park. Het deed wel eens deugd om eens effen gezellig niks te doen.
Maandag was het dan tijd voor een beetje ontwikkelingswerk. Natuurlijk kwam er van de hele planning, die ons op voorhand was meegedeeld, helemaal niks van in huis. Na een half uurtje wachten aan ons hostel zijn we uiteindelijk naar het bureau gestapt. Daar bleek dat ze ons vergeten waren. Toen we dan eindelijk aan het schooltje aankwamen bleek dat er niemand een sleutel had, waardoor we nog eens een uurtje mochten wachten. Onze ochtend vrijwilligerswerk bestond dus uit wachten. Smiddags konden we dan aan de slag. Verven was onze taak. Dat hebben we zo een drietal uurtjes gedaan, tot het tijd was voor de les. Kijken en assisteren was onze taak.
Het schooltje is gelegen in een krottenwijk rond Arequipa. De kindjes gaan tot 13uur naar de gewone school, en dan van 15u30 tot 18u kunnen ze terecht in de school van travellers not tourists om engels te leren en wat te spelen.
De vrijwilligers doen enorm hun best en zijn gedreven, maar tot spijt ontbreekt er heel wat structuur. Maandag kwamen er vijf nieuwe vrijwilligers toe, en zij kregen de uitleg van de vorige vrijwilligers die het met moeite zelf weten. Er ontbreek dus heel wat leiding. Na de les die bestond uit begroetingen, het alfabet en cijfers, was het dan tijd om met de kindjes te spelen. Heel leuk, maar ook vermoeiend :-)
Een emotioneel moment voor ons. De dag zat erop en we gingen juist op de bus stappen, toen twee kindjes ons een zoen kwamen geven en 'tot morgen teacher' zeiden. Dat was even moeilijk. Na deze dag zie ik het nog meer zitten om twee weekjes te helpen in Bolivia.
Ivm het geld dat we gingen geven aan Travellers not Tourists. Het is moeilijk, want we weten dat ze het geld nodig hebben, maar we zijn niet overtuigd dat het geld ten volle wordt benut door het gebrek aan structuur. Met een beetje meer leiding zouden ze zoveel meer kunnen bereiken. We gaan dus een deel van ons budget geven, maar minder dan voorzien. Zoizo waren we van plan om het grootste deel te geven aan de organisatie waar we dan ook twee weken helpen.
Vandaag was het dan vroeg opstaan, om de bus naar Puno te nemen. Puno is gelegen aan het Titicacameer. Over de busreis kan ik ook weer nen helen boeken schrijven. Maar geen nood, daar heb ik geen tijd voor :-) Kort samengevat: int vervolg besparen we niet meer op onze busreis en nemen we weer Cruz del Sur. Twee euro meer, maar vandaag hebben we gemerkt dat dat het waard is.
Aangezien er in Puno niet veel te doen is, en het titicacameer vanuit Bolivia mooier is, hebben we beslist om hier niet lang te blijven. Morgen gaan we dus naar Bolivia!!!
Groetjes,
Sarah
Ok, half drie smorgens kwamen ze ons halen. Na een stopje om de condors te bezichtigen kwamen we dan na 7u toe, en dan kwam de verassing voor ons. We mochten beginnen stappen... Er stond dus een trektocht van vijf uur op het programma. Tjah deze hier en Nelsie waren daar dus niet van op de hoogte( ons bureau was dat vergeten te vermelden) en aangezien we nog niet echt gerecupereerd waren van Machu Picchu zagen we dat eerlijk gezegd niet echt zitten.
Maarjaaa... En twas dan nog eens een padje van kzal u gaan hebben. Mijn sportschoentjes hebben het niet overleefd, waardoor ik de rest van de tocht op mijn slippers heb mogen doen. Het is nu vier dagen later en mijn voeten doen er nog zeer van. :-)
Smiddags was het gelukkig al een leuker paadje, en toen we zagen waar we de nacht gingen spenderen(gezellige hutjes, zwembad, heel mooie omgeving), ochjaa nam ik de pijnlijke voeten er wel bij. Na onze spaghetti savonds zijn we echter wel direct dodoos gaan doen. Het was dus niet echt wat we verwacht hadden, maar het is toch nog leuk geworden.
Zondag hebben we dan eens een 'zondagje' gedaan. Lekker ontbijten en dan smiddags gaan picknicken in het park. Het deed wel eens deugd om eens effen gezellig niks te doen.
Maandag was het dan tijd voor een beetje ontwikkelingswerk. Natuurlijk kwam er van de hele planning, die ons op voorhand was meegedeeld, helemaal niks van in huis. Na een half uurtje wachten aan ons hostel zijn we uiteindelijk naar het bureau gestapt. Daar bleek dat ze ons vergeten waren. Toen we dan eindelijk aan het schooltje aankwamen bleek dat er niemand een sleutel had, waardoor we nog eens een uurtje mochten wachten. Onze ochtend vrijwilligerswerk bestond dus uit wachten. Smiddags konden we dan aan de slag. Verven was onze taak. Dat hebben we zo een drietal uurtjes gedaan, tot het tijd was voor de les. Kijken en assisteren was onze taak.
Het schooltje is gelegen in een krottenwijk rond Arequipa. De kindjes gaan tot 13uur naar de gewone school, en dan van 15u30 tot 18u kunnen ze terecht in de school van travellers not tourists om engels te leren en wat te spelen.
De vrijwilligers doen enorm hun best en zijn gedreven, maar tot spijt ontbreekt er heel wat structuur. Maandag kwamen er vijf nieuwe vrijwilligers toe, en zij kregen de uitleg van de vorige vrijwilligers die het met moeite zelf weten. Er ontbreek dus heel wat leiding. Na de les die bestond uit begroetingen, het alfabet en cijfers, was het dan tijd om met de kindjes te spelen. Heel leuk, maar ook vermoeiend :-)
Een emotioneel moment voor ons. De dag zat erop en we gingen juist op de bus stappen, toen twee kindjes ons een zoen kwamen geven en 'tot morgen teacher' zeiden. Dat was even moeilijk. Na deze dag zie ik het nog meer zitten om twee weekjes te helpen in Bolivia.
Ivm het geld dat we gingen geven aan Travellers not Tourists. Het is moeilijk, want we weten dat ze het geld nodig hebben, maar we zijn niet overtuigd dat het geld ten volle wordt benut door het gebrek aan structuur. Met een beetje meer leiding zouden ze zoveel meer kunnen bereiken. We gaan dus een deel van ons budget geven, maar minder dan voorzien. Zoizo waren we van plan om het grootste deel te geven aan de organisatie waar we dan ook twee weken helpen.
Vandaag was het dan vroeg opstaan, om de bus naar Puno te nemen. Puno is gelegen aan het Titicacameer. Over de busreis kan ik ook weer nen helen boeken schrijven. Maar geen nood, daar heb ik geen tijd voor :-) Kort samengevat: int vervolg besparen we niet meer op onze busreis en nemen we weer Cruz del Sur. Twee euro meer, maar vandaag hebben we gemerkt dat dat het waard is.
Aangezien er in Puno niet veel te doen is, en het titicacameer vanuit Bolivia mooier is, hebben we beslist om hier niet lang te blijven. Morgen gaan we dus naar Bolivia!!!
Groetjes,
Sarah
Abonneren op:
Posts (Atom)
