Tzit erop... een maand te vroeg dankzij een scampivormig aanhangel aka Sarah's appendix.
Op weg naar Posadas kreeg ik beetje pijn. 12u later deed het nog steeds pijn, dus mijn vrees was gegrond. Hij moest eruit. Toen hadden we er eigelijk nog niet bij stilgestaan dat dat wel eens het einde van ons reis zou betekenen. Zag het scenario "snelle operatie, vijf daagjes herstellen en voort reizen" eigelijk wel meer zitten. Maarja het is anders gelopen. "Twaalf pijnlijke uren wachten, operatie, twee nachten in het ziekenhuis, vijf dagen herstellen en terug naar huis vliegen dankzij mijn verzekering" lijkt er meer op.
Vreet vreet spijtig want we hadden ondertussen al genoeg van Argentinie gezien om te beseffen dat het een heel mooi en leuk land is. Maja thats life. Reizen is niet altijd rozegeur en manenschijn. Zulke dingen kunnen gebeuren, en we kunnen enkel blij zijn dat mijn aanhangsel het tenminste twee maand heeft volgehouden.
En Neleke;-) kwil u echt nog eens bedanken voor zo goed voor mij te zorgen en mij op geen enkel moment een schuldgevoel te geven dat we dankzij mij trug moesten. Je bent echt een zeer goede vriendin voor mij geweest. Mercikes!
Het was echt een fantastische reis. Het is wel leuk om terug thuis te zijn ook, maar ik kijk stiekem al uit naar mijn volgende blog.
Tot binnenkort dus!
Sarah
maandag 7 december 2009
zaterdag 21 november 2009
Sucre, de zoutvlakten, San Pedro-Chilli
Woepswoepswoeps. Het is inderdaad al lang geleden, dat hebben veel van jullie ons ondertussen al meermaals duidelijk gemaakt. Kzal dan maar het logische excuus gebruiken, dat we het druk hebben gehad, plus het feit dat de computer de grootste reden hier is voor irritaties. Nadat we na veel prutsen onze foto's hebben geupload, hebben we meestal geen zin meer om nog te bloggen. Maar naast veel zever op een stokje, hier volgt een verslag van de afgelopen weken.
Na La Paz was Sucre aan de beurt. Een hele verademing na de hoogst geleden hoofdstad van Bolivia. Het was duidelijk te zien dat er ook heel wat rijken wonen. We dachten even dat we ons vergist hadden. In Bolivia, het armste land van Zuid Amerika, hadden we zeker geen stad zoals Sucre verwacht. Een goedkoop hostelleke vinden was dan ook niet zo simpel. Een beetje langer zoeken beloont echter, want uiteindelijk hebben we een heel leuk kamertje gevonden met een lief eigenareske (die mij vree aan Roza deed denken omdat ze ook zo soepjurken draagt), een privekeuken en privebadkamer voor 4euro. Het enigste nadeel was mss dat het er heel rustig was. Dat hebben we gelukkig opgelost door Toby, Leki en Steve te overtuigen ook af te komen. Gooi er nog een grappige Isrealier bij en een ambetante amerikaan, en twas compleet.
Dan de ontwikkelingshulp. Na een beetje te hebben rondgevraagd, hebben we een ziekenhuisgevonden met een aparte afdeling voor kinderen met psychologische problemen. Er waren nog andere organisaties ook, maar naar horen zeggen hadden ze daar onze hulp het meest nodig. Zo gezegd, zo gedaan, de volgende dag was het zover..
Onze taak bestond uit smorgens de kinderen eten geven, er dan mee spelen, en dan smiddags weer eten geven. Lijkt enorm gemakkelijk, maar ik kan u verzekeren dat het dat zeker niet was.
Waarom weet ik niet, maar we moesten helpen bij de kindjes met de ergste problemen. De helft zat in een rolstoel, niet beseffend wat er aan het gebeuren was, eentje was enorm agressief, en den andere twee konden rondlopen maar hadden ook niet veel besef wat er rondom hen gebeurde. Na een tijdje hadden we door dat echt spelen er niet in zat. Een half uur aan een wiel draaien, een fles heen en weer draaien, en de kindjes vasthouden terwijl ze probeerden te lopen, dat trok er meer op.
De tweede dag hebben we dan een beetje met een kindje gespeeld, waar er volgens ons niet veel mis mee was. Het enigste wat ontbrak was volgens mij veel affectie, want ze wou ons constant knuffelen en kussen. Het eten geven was in het begin ook wel een beetje eng. Ik was verantwoordelijk voor Pedro, een graatmager jongetje dat in een rolstoel zat. Het enigste dat hij in principe kon was slikken, en zelfs dat nog met veel moeite. Om de twee happen verslikte hij zich, en moest ik zijn hoofdje naar voor houden.
Ik hoop dus dat jullie begrijpen dat we het geen twee weken hebben volgehouden. Echt chapeau voor de mensen die dat dagelijks doen. Een deel van ons verzamelde geld gaat dus zeker naar die organisatie. Nu staat nog het weeshuis in Cordoba op ons programma.
Voor de rest..
Vrijdag zijn we gaan picknicken met de hele groep, wat heel leuk was. Nele heeft nog een beetje op haar panfluit kunnen oefenen.
Savonds zijn we weggeweest, en we kunnen wel zeggen dat het een vurige avond was. De zaal stond vol mensen, velen ervan waren al zat en de manager van de zaak kreeg het in zijn kop om met een brandend margaritaglas sambucca door de zaal te lopen voor de verjaardag van een meisje. Meisje vreet zat, glas sambbuca valt op mijn kleedje, kleedje in de fik voor 12seconden. Ik in shock, barman reageert niet want is ook in shock, mensen proberen met hun handen het vuur te doven, wil niet uitgaan. Stond juist op het moment om mijn kleed uit te trekken tot een slimme geest een fleske water over mij uitgiet. Jahh het twas me de avond wel. En het beste van al, mijn lievelingskleedje (ja het blauwe) heeft mij vree beschermd, want had maar een paar brandwonden en mijn kleedje is nog draagbaar. Ochjaa weer een verhaal meer om te vertellen e :)
Zondag zijn we naar een markt geweest. We hadden gehoord dat het een heel mooi stadje was met een grote leuke markt. Dat viel echter een beetje tegen.. Is natuurlijk ook omdat het de hele tijd geregend heeft.
Maandag zijn we dan vertrokken naar Uyuni. Een klein stadje, waar er niet veel te beleven is, maar het startpunt is voor de zoutvlakten. Nele en ik waren ook verantwoordelijk om een goede organisatie te vinden voor de tour, aangezien de rest maar dinsdagavond toekwam. We hebben echter prachtig werk afgeleverd want de tour was fantastisch, zowel de organisatie ervan als de omgeving. Macchu Picchu nog steeds op nr 1, zoals jullie zullen zien op de foto´s verdienen de zoutvlakten zeker een tweede plaats. Het gezelschap was ook heel leuk, ondanks het feit dat Leki en Toby nonstop babbelen. Samen reizen is enorm tof, maar nu zijn we wel op een punt gekomen dat we graag weer even wat rust zouden hebben.
Gisteren zijn we dan aangekomen in San Pedro, Chilli. een heel leuk dorpje maar enorm duur. Ze proberen de toeristen hier ook zo lang mogelijk te houden door een beperkt aantal bustickets aan te bieden. Aangezien Nele en ik zo snel mogelijk naar Argentinia willen, zijn we dan ook zo snel mogelijk onze tickets gaan boeken. Vandaag is dus een beetje lazy day. Ons hostel is daar ideaal voor. Een binnenterrasje met hangmatten, het is perfect mogelijk om er eigelijk de hele dag in de zon te zitten en gewoon chillen en babbelen met iedereen. In de zoutvlakten hebben we ook twee leuke kiwis ontmoet ( mensen uit nieuw zeeland), waar we nu een beetje mee optrekken. De andere zien we ook nog, maar zitten gelukkig in een ander hostel. Morgen vertrekken we dus naar Salta, Argentinia, en ik ken hier 1 iemand die daar heel blij ga mee zijn:) We zijn van plan om daar 1-2daagjes te blijven en dan te vertrekken naar Iquazu, 22uurtjes verder.
Ja tot nu toe zat er nog niet veel druk achter, konden we zo alles op het gemakje doen. Nu begint de tijd toch een beetje te korten. Lazy days zullen er niet veel meer inzitten, als we alles nog willen zien en doen in Argentinia. Daarom ga ik jullie nu laten en nog een beetje in de hangmat gaan zitten ;)
Hasta Luego
Sarah
Na La Paz was Sucre aan de beurt. Een hele verademing na de hoogst geleden hoofdstad van Bolivia. Het was duidelijk te zien dat er ook heel wat rijken wonen. We dachten even dat we ons vergist hadden. In Bolivia, het armste land van Zuid Amerika, hadden we zeker geen stad zoals Sucre verwacht. Een goedkoop hostelleke vinden was dan ook niet zo simpel. Een beetje langer zoeken beloont echter, want uiteindelijk hebben we een heel leuk kamertje gevonden met een lief eigenareske (die mij vree aan Roza deed denken omdat ze ook zo soepjurken draagt), een privekeuken en privebadkamer voor 4euro. Het enigste nadeel was mss dat het er heel rustig was. Dat hebben we gelukkig opgelost door Toby, Leki en Steve te overtuigen ook af te komen. Gooi er nog een grappige Isrealier bij en een ambetante amerikaan, en twas compleet.
Dan de ontwikkelingshulp. Na een beetje te hebben rondgevraagd, hebben we een ziekenhuisgevonden met een aparte afdeling voor kinderen met psychologische problemen. Er waren nog andere organisaties ook, maar naar horen zeggen hadden ze daar onze hulp het meest nodig. Zo gezegd, zo gedaan, de volgende dag was het zover..
Onze taak bestond uit smorgens de kinderen eten geven, er dan mee spelen, en dan smiddags weer eten geven. Lijkt enorm gemakkelijk, maar ik kan u verzekeren dat het dat zeker niet was.
Waarom weet ik niet, maar we moesten helpen bij de kindjes met de ergste problemen. De helft zat in een rolstoel, niet beseffend wat er aan het gebeuren was, eentje was enorm agressief, en den andere twee konden rondlopen maar hadden ook niet veel besef wat er rondom hen gebeurde. Na een tijdje hadden we door dat echt spelen er niet in zat. Een half uur aan een wiel draaien, een fles heen en weer draaien, en de kindjes vasthouden terwijl ze probeerden te lopen, dat trok er meer op.
De tweede dag hebben we dan een beetje met een kindje gespeeld, waar er volgens ons niet veel mis mee was. Het enigste wat ontbrak was volgens mij veel affectie, want ze wou ons constant knuffelen en kussen. Het eten geven was in het begin ook wel een beetje eng. Ik was verantwoordelijk voor Pedro, een graatmager jongetje dat in een rolstoel zat. Het enigste dat hij in principe kon was slikken, en zelfs dat nog met veel moeite. Om de twee happen verslikte hij zich, en moest ik zijn hoofdje naar voor houden.
Ik hoop dus dat jullie begrijpen dat we het geen twee weken hebben volgehouden. Echt chapeau voor de mensen die dat dagelijks doen. Een deel van ons verzamelde geld gaat dus zeker naar die organisatie. Nu staat nog het weeshuis in Cordoba op ons programma.
Voor de rest..
Vrijdag zijn we gaan picknicken met de hele groep, wat heel leuk was. Nele heeft nog een beetje op haar panfluit kunnen oefenen.
Savonds zijn we weggeweest, en we kunnen wel zeggen dat het een vurige avond was. De zaal stond vol mensen, velen ervan waren al zat en de manager van de zaak kreeg het in zijn kop om met een brandend margaritaglas sambucca door de zaal te lopen voor de verjaardag van een meisje. Meisje vreet zat, glas sambbuca valt op mijn kleedje, kleedje in de fik voor 12seconden. Ik in shock, barman reageert niet want is ook in shock, mensen proberen met hun handen het vuur te doven, wil niet uitgaan. Stond juist op het moment om mijn kleed uit te trekken tot een slimme geest een fleske water over mij uitgiet. Jahh het twas me de avond wel. En het beste van al, mijn lievelingskleedje (ja het blauwe) heeft mij vree beschermd, want had maar een paar brandwonden en mijn kleedje is nog draagbaar. Ochjaa weer een verhaal meer om te vertellen e :)
Zondag zijn we naar een markt geweest. We hadden gehoord dat het een heel mooi stadje was met een grote leuke markt. Dat viel echter een beetje tegen.. Is natuurlijk ook omdat het de hele tijd geregend heeft.
Maandag zijn we dan vertrokken naar Uyuni. Een klein stadje, waar er niet veel te beleven is, maar het startpunt is voor de zoutvlakten. Nele en ik waren ook verantwoordelijk om een goede organisatie te vinden voor de tour, aangezien de rest maar dinsdagavond toekwam. We hebben echter prachtig werk afgeleverd want de tour was fantastisch, zowel de organisatie ervan als de omgeving. Macchu Picchu nog steeds op nr 1, zoals jullie zullen zien op de foto´s verdienen de zoutvlakten zeker een tweede plaats. Het gezelschap was ook heel leuk, ondanks het feit dat Leki en Toby nonstop babbelen. Samen reizen is enorm tof, maar nu zijn we wel op een punt gekomen dat we graag weer even wat rust zouden hebben.
Gisteren zijn we dan aangekomen in San Pedro, Chilli. een heel leuk dorpje maar enorm duur. Ze proberen de toeristen hier ook zo lang mogelijk te houden door een beperkt aantal bustickets aan te bieden. Aangezien Nele en ik zo snel mogelijk naar Argentinia willen, zijn we dan ook zo snel mogelijk onze tickets gaan boeken. Vandaag is dus een beetje lazy day. Ons hostel is daar ideaal voor. Een binnenterrasje met hangmatten, het is perfect mogelijk om er eigelijk de hele dag in de zon te zitten en gewoon chillen en babbelen met iedereen. In de zoutvlakten hebben we ook twee leuke kiwis ontmoet ( mensen uit nieuw zeeland), waar we nu een beetje mee optrekken. De andere zien we ook nog, maar zitten gelukkig in een ander hostel. Morgen vertrekken we dus naar Salta, Argentinia, en ik ken hier 1 iemand die daar heel blij ga mee zijn:) We zijn van plan om daar 1-2daagjes te blijven en dan te vertrekken naar Iquazu, 22uurtjes verder.
Ja tot nu toe zat er nog niet veel druk achter, konden we zo alles op het gemakje doen. Nu begint de tijd toch een beetje te korten. Lazy days zullen er niet veel meer inzitten, als we alles nog willen zien en doen in Argentinia. Daarom ga ik jullie nu laten en nog een beetje in de hangmat gaan zitten ;)
Hasta Luego
Sarah
zondag 8 november 2009
Puno, Copacobana, Tititacaca en La Paz
hey hey lieve mensen
terug effe tijd gevonden om een berichtje te posten hier op onze blog. Momenteel zitten we nog in La Paz, Bolivie. Maar eerst gaak nog wa vertellen over onze andere bestemmingen vooraleer we arriveerden in deze grote hoofdstad van Bolivie.
Eerst zijn we dus naar Puno gegaan, waar je normaal gezien bootjes kan nemen naar eilanden op het Titicacameer. We hadden besloten om niet van hieruit de eilanden te bezoeken maar vanuit Copacobana (klinkt veel tropischer en leuker dan Puno en Lonely Planet says dat je het Titicacameer vanuit Bolivie moet bezoeken. Het is veel minder toeristisch en meer mooier).
Zo we hebben maar 1 nacht in Puno gebleven, nog maar best ook, want ons hostel lag echt ver gelegen, beetje uit het centrum en het was ver stappen om 's avonds nog alleen naar het hostel te gaan. Gelukkig hadden we op de busreis een meisje leren kennen uit Nederland. Een hectisch geval, maar wel heel charmant en vriendelijk. We hebben met haar dan wat gegeten in de stad en een pintje gaan drinken. Hier is een pintje gaan drinken niet uitgaan tot in de vroege uurtjes, maar wel om 20u. terug naar het hostel gaan. Ja, het is echt vermoeiend om te reizen. Het klinkt onlogisch, want je zit eigelijk hele tijd op de bus en toch word je daar erg moe van. Soit, in Puno was er dus een gigantische stoet vol met traditioneel geklede mensen die door heel de stad trok.
Grappig om te zien hoe de traditionele Peruviaanse vrouwen zich zat drinken met bier. Ik denk dat ze na 2 pintjes al scheel beginnen kijken. Sarah heeft er een foto van getrokken, dus je moet maar es kijken op facebook.
De volgende morgen was het weer vroeg opstaan om naar onze volgende bestemming te gaan en in het bijzonder, naar onze eerste stad in Bolivie, Copacobana. Een heel klein stadje gelegen aan het Titicacameer en met een klein 'bergje' er naast. We hebben daar de eerste dag souveniertocht gedaan en wat sightseeing gedaan. Heel relaxed. Je was haast verplicht om daar te relaxen want er was maar 1 grote straat en voor de rest was er niet veel te zien.
Twas wel grappig, we hadden een hostel geboekt met echt mooie kamers en warme douches en we wilden es afbieden op de kamers omdat het hier de gewoonte is om dat te doen. Dit was dus onze eerste keer. Wij met volle overtuiging afgeboden van 40 boliviaanse pesos naar 30 bs. Heel voldaan en trots gingen we die nacht slapen. Tot de volgende morgen. We wilden gaan ontbijten tot die vent aan de receptie zei dat we 5 bs meer moesten betalen. Daar ging onze trots. Beetje met een dubbel gevoel gingen we dan maar gaan ontbijten. Na het ontbijt gingen we naar Isla del Sol, een groot eiland op het Titicacameer. Ik had gehoopt om zo van die drijvende eilandjes te zien die je altijd ziet op foto's als het over het Titicacameer gaat. Helaas moest ik er mij bij neerleggen dat het enkel een groot eiland was met wel traditionele bewoners maar het was toch een beetje een desillusie. Het was wel prachtig, heel rustig en erg ongerept. We hebben daar een kleine wandeling gedaan en dan terug met de boot van het noorden van het eiland naar het zuiden van het eiland.
Echt een leuke dag was dat. Maar het enige wat wel wat minder was, is dat ik mij gigantisch verbrand heb in mijn gezicht. Ik was gelijk kapitein roodhuid. Gelukkig deden we die avond niets speciaal en zijn we vroeg gaan slapen zodat niemand mij heeft gezien. Behalve Sarah dan, zij heeft es goed met mij kunnen lachen.
En ik zie jullie al denken, 'die heeft haar niet genoeg ingesmeerd'. Toch wel hoor, alleen misschien niet frequent genoeg en ja, die zon met da water en de wind, das nooit een goede combinatie he.
Mijn verbrand gezicht is nu veranderd in een bruin toetje, dus toch nog iets positief he aan verbranden.
Vrijdag zijn we dan vertrokken naar La Paz. We hadden al van veel mensen gehoord dat La Paz niet zo een leuke stad is, een beetje zoals Lima in Peru. Ja, met een bang hartje gingen we met de bus naar de miljoenenstad. En inderdaad, wat de meeste mensen zeggen over deze stad is waar. Het is een shithole met verschrikkelijk veel auto's die stinkende uitlaatgassen hebben, vree veel mensen die over het algemeen niet vriendelijk zijn en ja het historische ontbreekt hier ook een beetje. Het is hier wel tof om uit te gaan. De eerste nacht hebben we hier gelogeerd in een partyhostel, de Wild Rover. Een hostel uitgebaat door Ierse mensen. Dit betekent dus veel bier, veel voetbal en ja gewoon, een beetje decadent. Het mocht wel eens, het was geleden van in Lima dat we es uitgegaan waren, dus we moesten sowieso onze schade inhalen.
Maar tis ook niet voor alle dagen ze, we waren om half 6 thuis en ja, we hebben echt nie veel kunnen slapen omdat we op zo een dormitorio lagen met allemaal verschillende mensen. Gisteren zijn we dan een ander hostel gaan zoeken voor onze nachtrust. Dit was echt nodig.
We waren allebei een beetje hangover,dus ja.
Vanavond vertrekken we al naar een andere stad, Sucre. Dit schijnt veel mooier te zijn. Ik denk dat het een beetje hetzelfde zal zijn als Arequipa in Peru. Een grote stad maar toch met de charmes van een kleinere stad. We kijken er allebei naar uit, want hier in La Paz gaan we het niet meer lang uithouden denk ik. Vandaag nog wat rondslenteren, mijn vergeten bh gaan halen in het partyhostel (tis just mijn goeie, dus ik hoop dat hij daar nog zal liggen en dat niet een of andere vent hem ga meegepakt hebben ).
Zo, volgende keer een ander berichtje vanuit een andere stad.
Kga dan ook keer wat impressies neerschrijven over het Boliviaanse volk, hun gewoontes enzo.
Tot later
Hasta luego
xxx
Nele
terug effe tijd gevonden om een berichtje te posten hier op onze blog. Momenteel zitten we nog in La Paz, Bolivie. Maar eerst gaak nog wa vertellen over onze andere bestemmingen vooraleer we arriveerden in deze grote hoofdstad van Bolivie.
Eerst zijn we dus naar Puno gegaan, waar je normaal gezien bootjes kan nemen naar eilanden op het Titicacameer. We hadden besloten om niet van hieruit de eilanden te bezoeken maar vanuit Copacobana (klinkt veel tropischer en leuker dan Puno en Lonely Planet says dat je het Titicacameer vanuit Bolivie moet bezoeken. Het is veel minder toeristisch en meer mooier).
Zo we hebben maar 1 nacht in Puno gebleven, nog maar best ook, want ons hostel lag echt ver gelegen, beetje uit het centrum en het was ver stappen om 's avonds nog alleen naar het hostel te gaan. Gelukkig hadden we op de busreis een meisje leren kennen uit Nederland. Een hectisch geval, maar wel heel charmant en vriendelijk. We hebben met haar dan wat gegeten in de stad en een pintje gaan drinken. Hier is een pintje gaan drinken niet uitgaan tot in de vroege uurtjes, maar wel om 20u. terug naar het hostel gaan. Ja, het is echt vermoeiend om te reizen. Het klinkt onlogisch, want je zit eigelijk hele tijd op de bus en toch word je daar erg moe van. Soit, in Puno was er dus een gigantische stoet vol met traditioneel geklede mensen die door heel de stad trok.
Grappig om te zien hoe de traditionele Peruviaanse vrouwen zich zat drinken met bier. Ik denk dat ze na 2 pintjes al scheel beginnen kijken. Sarah heeft er een foto van getrokken, dus je moet maar es kijken op facebook.
De volgende morgen was het weer vroeg opstaan om naar onze volgende bestemming te gaan en in het bijzonder, naar onze eerste stad in Bolivie, Copacobana. Een heel klein stadje gelegen aan het Titicacameer en met een klein 'bergje' er naast. We hebben daar de eerste dag souveniertocht gedaan en wat sightseeing gedaan. Heel relaxed. Je was haast verplicht om daar te relaxen want er was maar 1 grote straat en voor de rest was er niet veel te zien.
Twas wel grappig, we hadden een hostel geboekt met echt mooie kamers en warme douches en we wilden es afbieden op de kamers omdat het hier de gewoonte is om dat te doen. Dit was dus onze eerste keer. Wij met volle overtuiging afgeboden van 40 boliviaanse pesos naar 30 bs. Heel voldaan en trots gingen we die nacht slapen. Tot de volgende morgen. We wilden gaan ontbijten tot die vent aan de receptie zei dat we 5 bs meer moesten betalen. Daar ging onze trots. Beetje met een dubbel gevoel gingen we dan maar gaan ontbijten. Na het ontbijt gingen we naar Isla del Sol, een groot eiland op het Titicacameer. Ik had gehoopt om zo van die drijvende eilandjes te zien die je altijd ziet op foto's als het over het Titicacameer gaat. Helaas moest ik er mij bij neerleggen dat het enkel een groot eiland was met wel traditionele bewoners maar het was toch een beetje een desillusie. Het was wel prachtig, heel rustig en erg ongerept. We hebben daar een kleine wandeling gedaan en dan terug met de boot van het noorden van het eiland naar het zuiden van het eiland.
Echt een leuke dag was dat. Maar het enige wat wel wat minder was, is dat ik mij gigantisch verbrand heb in mijn gezicht. Ik was gelijk kapitein roodhuid. Gelukkig deden we die avond niets speciaal en zijn we vroeg gaan slapen zodat niemand mij heeft gezien. Behalve Sarah dan, zij heeft es goed met mij kunnen lachen.
En ik zie jullie al denken, 'die heeft haar niet genoeg ingesmeerd'. Toch wel hoor, alleen misschien niet frequent genoeg en ja, die zon met da water en de wind, das nooit een goede combinatie he.
Mijn verbrand gezicht is nu veranderd in een bruin toetje, dus toch nog iets positief he aan verbranden.
Vrijdag zijn we dan vertrokken naar La Paz. We hadden al van veel mensen gehoord dat La Paz niet zo een leuke stad is, een beetje zoals Lima in Peru. Ja, met een bang hartje gingen we met de bus naar de miljoenenstad. En inderdaad, wat de meeste mensen zeggen over deze stad is waar. Het is een shithole met verschrikkelijk veel auto's die stinkende uitlaatgassen hebben, vree veel mensen die over het algemeen niet vriendelijk zijn en ja het historische ontbreekt hier ook een beetje. Het is hier wel tof om uit te gaan. De eerste nacht hebben we hier gelogeerd in een partyhostel, de Wild Rover. Een hostel uitgebaat door Ierse mensen. Dit betekent dus veel bier, veel voetbal en ja gewoon, een beetje decadent. Het mocht wel eens, het was geleden van in Lima dat we es uitgegaan waren, dus we moesten sowieso onze schade inhalen.
Maar tis ook niet voor alle dagen ze, we waren om half 6 thuis en ja, we hebben echt nie veel kunnen slapen omdat we op zo een dormitorio lagen met allemaal verschillende mensen. Gisteren zijn we dan een ander hostel gaan zoeken voor onze nachtrust. Dit was echt nodig.
We waren allebei een beetje hangover,dus ja.
Vanavond vertrekken we al naar een andere stad, Sucre. Dit schijnt veel mooier te zijn. Ik denk dat het een beetje hetzelfde zal zijn als Arequipa in Peru. Een grote stad maar toch met de charmes van een kleinere stad. We kijken er allebei naar uit, want hier in La Paz gaan we het niet meer lang uithouden denk ik. Vandaag nog wat rondslenteren, mijn vergeten bh gaan halen in het partyhostel (tis just mijn goeie, dus ik hoop dat hij daar nog zal liggen en dat niet een of andere vent hem ga meegepakt hebben ).
Zo, volgende keer een ander berichtje vanuit een andere stad.
Kga dan ook keer wat impressies neerschrijven over het Boliviaanse volk, hun gewoontes enzo.
Tot later
Hasta luego
xxx
Nele
dinsdag 3 november 2009
Arequipa
In Arequipa hebben we vijf daagjes vertoefd. Een mooi en leuk stadje. Niet zo leuk als Cuzco, maar het heeft zijn charmes. De eerste twee dagen hebben we vooral sightseeing gedaan. Het Monasteria, Casa Moral, Plaza del Armes, ... En dan moesten we natuurlijk de Colca ook zien e ( een cañon). Dus op zoek naar een betrouwbaar en goedkoop bureau. Na onze vorige ervaringen tijdens Machu Picchu zijn we nu wel een beetje voorzichtiger vooraleer we boeken.
Ok, half drie smorgens kwamen ze ons halen. Na een stopje om de condors te bezichtigen kwamen we dan na 7u toe, en dan kwam de verassing voor ons. We mochten beginnen stappen... Er stond dus een trektocht van vijf uur op het programma. Tjah deze hier en Nelsie waren daar dus niet van op de hoogte( ons bureau was dat vergeten te vermelden) en aangezien we nog niet echt gerecupereerd waren van Machu Picchu zagen we dat eerlijk gezegd niet echt zitten.
Maarjaaa... En twas dan nog eens een padje van kzal u gaan hebben. Mijn sportschoentjes hebben het niet overleefd, waardoor ik de rest van de tocht op mijn slippers heb mogen doen. Het is nu vier dagen later en mijn voeten doen er nog zeer van. :-)
Smiddags was het gelukkig al een leuker paadje, en toen we zagen waar we de nacht gingen spenderen(gezellige hutjes, zwembad, heel mooie omgeving), ochjaa nam ik de pijnlijke voeten er wel bij. Na onze spaghetti savonds zijn we echter wel direct dodoos gaan doen. Het was dus niet echt wat we verwacht hadden, maar het is toch nog leuk geworden.
Zondag hebben we dan eens een 'zondagje' gedaan. Lekker ontbijten en dan smiddags gaan picknicken in het park. Het deed wel eens deugd om eens effen gezellig niks te doen.
Maandag was het dan tijd voor een beetje ontwikkelingswerk. Natuurlijk kwam er van de hele planning, die ons op voorhand was meegedeeld, helemaal niks van in huis. Na een half uurtje wachten aan ons hostel zijn we uiteindelijk naar het bureau gestapt. Daar bleek dat ze ons vergeten waren. Toen we dan eindelijk aan het schooltje aankwamen bleek dat er niemand een sleutel had, waardoor we nog eens een uurtje mochten wachten. Onze ochtend vrijwilligerswerk bestond dus uit wachten. Smiddags konden we dan aan de slag. Verven was onze taak. Dat hebben we zo een drietal uurtjes gedaan, tot het tijd was voor de les. Kijken en assisteren was onze taak.
Het schooltje is gelegen in een krottenwijk rond Arequipa. De kindjes gaan tot 13uur naar de gewone school, en dan van 15u30 tot 18u kunnen ze terecht in de school van travellers not tourists om engels te leren en wat te spelen.
De vrijwilligers doen enorm hun best en zijn gedreven, maar tot spijt ontbreekt er heel wat structuur. Maandag kwamen er vijf nieuwe vrijwilligers toe, en zij kregen de uitleg van de vorige vrijwilligers die het met moeite zelf weten. Er ontbreek dus heel wat leiding. Na de les die bestond uit begroetingen, het alfabet en cijfers, was het dan tijd om met de kindjes te spelen. Heel leuk, maar ook vermoeiend :-)
Een emotioneel moment voor ons. De dag zat erop en we gingen juist op de bus stappen, toen twee kindjes ons een zoen kwamen geven en 'tot morgen teacher' zeiden. Dat was even moeilijk. Na deze dag zie ik het nog meer zitten om twee weekjes te helpen in Bolivia.
Ivm het geld dat we gingen geven aan Travellers not Tourists. Het is moeilijk, want we weten dat ze het geld nodig hebben, maar we zijn niet overtuigd dat het geld ten volle wordt benut door het gebrek aan structuur. Met een beetje meer leiding zouden ze zoveel meer kunnen bereiken. We gaan dus een deel van ons budget geven, maar minder dan voorzien. Zoizo waren we van plan om het grootste deel te geven aan de organisatie waar we dan ook twee weken helpen.
Vandaag was het dan vroeg opstaan, om de bus naar Puno te nemen. Puno is gelegen aan het Titicacameer. Over de busreis kan ik ook weer nen helen boeken schrijven. Maar geen nood, daar heb ik geen tijd voor :-) Kort samengevat: int vervolg besparen we niet meer op onze busreis en nemen we weer Cruz del Sur. Twee euro meer, maar vandaag hebben we gemerkt dat dat het waard is.
Aangezien er in Puno niet veel te doen is, en het titicacameer vanuit Bolivia mooier is, hebben we beslist om hier niet lang te blijven. Morgen gaan we dus naar Bolivia!!!
Groetjes,
Sarah
Ok, half drie smorgens kwamen ze ons halen. Na een stopje om de condors te bezichtigen kwamen we dan na 7u toe, en dan kwam de verassing voor ons. We mochten beginnen stappen... Er stond dus een trektocht van vijf uur op het programma. Tjah deze hier en Nelsie waren daar dus niet van op de hoogte( ons bureau was dat vergeten te vermelden) en aangezien we nog niet echt gerecupereerd waren van Machu Picchu zagen we dat eerlijk gezegd niet echt zitten.
Maarjaaa... En twas dan nog eens een padje van kzal u gaan hebben. Mijn sportschoentjes hebben het niet overleefd, waardoor ik de rest van de tocht op mijn slippers heb mogen doen. Het is nu vier dagen later en mijn voeten doen er nog zeer van. :-)
Smiddags was het gelukkig al een leuker paadje, en toen we zagen waar we de nacht gingen spenderen(gezellige hutjes, zwembad, heel mooie omgeving), ochjaa nam ik de pijnlijke voeten er wel bij. Na onze spaghetti savonds zijn we echter wel direct dodoos gaan doen. Het was dus niet echt wat we verwacht hadden, maar het is toch nog leuk geworden.
Zondag hebben we dan eens een 'zondagje' gedaan. Lekker ontbijten en dan smiddags gaan picknicken in het park. Het deed wel eens deugd om eens effen gezellig niks te doen.
Maandag was het dan tijd voor een beetje ontwikkelingswerk. Natuurlijk kwam er van de hele planning, die ons op voorhand was meegedeeld, helemaal niks van in huis. Na een half uurtje wachten aan ons hostel zijn we uiteindelijk naar het bureau gestapt. Daar bleek dat ze ons vergeten waren. Toen we dan eindelijk aan het schooltje aankwamen bleek dat er niemand een sleutel had, waardoor we nog eens een uurtje mochten wachten. Onze ochtend vrijwilligerswerk bestond dus uit wachten. Smiddags konden we dan aan de slag. Verven was onze taak. Dat hebben we zo een drietal uurtjes gedaan, tot het tijd was voor de les. Kijken en assisteren was onze taak.
Het schooltje is gelegen in een krottenwijk rond Arequipa. De kindjes gaan tot 13uur naar de gewone school, en dan van 15u30 tot 18u kunnen ze terecht in de school van travellers not tourists om engels te leren en wat te spelen.
De vrijwilligers doen enorm hun best en zijn gedreven, maar tot spijt ontbreekt er heel wat structuur. Maandag kwamen er vijf nieuwe vrijwilligers toe, en zij kregen de uitleg van de vorige vrijwilligers die het met moeite zelf weten. Er ontbreek dus heel wat leiding. Na de les die bestond uit begroetingen, het alfabet en cijfers, was het dan tijd om met de kindjes te spelen. Heel leuk, maar ook vermoeiend :-)
Een emotioneel moment voor ons. De dag zat erop en we gingen juist op de bus stappen, toen twee kindjes ons een zoen kwamen geven en 'tot morgen teacher' zeiden. Dat was even moeilijk. Na deze dag zie ik het nog meer zitten om twee weekjes te helpen in Bolivia.
Ivm het geld dat we gingen geven aan Travellers not Tourists. Het is moeilijk, want we weten dat ze het geld nodig hebben, maar we zijn niet overtuigd dat het geld ten volle wordt benut door het gebrek aan structuur. Met een beetje meer leiding zouden ze zoveel meer kunnen bereiken. We gaan dus een deel van ons budget geven, maar minder dan voorzien. Zoizo waren we van plan om het grootste deel te geven aan de organisatie waar we dan ook twee weken helpen.
Vandaag was het dan vroeg opstaan, om de bus naar Puno te nemen. Puno is gelegen aan het Titicacameer. Over de busreis kan ik ook weer nen helen boeken schrijven. Maar geen nood, daar heb ik geen tijd voor :-) Kort samengevat: int vervolg besparen we niet meer op onze busreis en nemen we weer Cruz del Sur. Twee euro meer, maar vandaag hebben we gemerkt dat dat het waard is.
Aangezien er in Puno niet veel te doen is, en het titicacameer vanuit Bolivia mooier is, hebben we beslist om hier niet lang te blijven. Morgen gaan we dus naar Bolivia!!!
Groetjes,
Sarah
donderdag 29 oktober 2009
de organisatoren in ons
hey hey iedereen,
ja het werd dringend tijd dat ik ook nog es een berichtje plaatste, dus voila, zo gezegd zo gedaan.
Dinsdagavond zijn we vertrokken uit het mooie en toffe Cusco naar Arequipa. Hier in deze stad gingen we normaal gezien ons vrijwilligerswerk doen. Helaas hebben we wel wat slecht nieuws nu. We moesten dus op voorhand laten weten of er een accommodatie vrij was voor ons of niet. Na een paar dagen geen antwoord te krijgen, kregen we uiteindelijk maandag toch een antwoord.
Er was enkel een accommodatie vrij eind november en december. Aangezien dit niet volgens ons plan was en we de eerste twee weken van november vrijwilligerswerk gingen doen, gaan we dus niet ons vrijwilligerswerk HIER doen. Dit wil dus niet zeggen dat we niets meer gaan doen. Het geld dat we ingzameld hadden met de bbc in augustus gingen we aan de organisatie Traveller not Tourist geven. Dit gaan we nog steeds doen, maar we gaan een groter bedrag geven aan de organisatie die we gaan helpen in Bolivie. Ja jullie lezen het goed, we gaan we dus vrijwilligerswerk doen in Bolivie. We weten nog niet precies waar en hoe, daar zijn we nu mee bezig. Het is dus een grote change of plans, maar ja, reizen brengt altijd verrassende wendingen mee.
Vandaag zijn we dus naar het bureau van Traveller not Tourist gegaan ( eerst aan een verkeerd adres gestaan, dit was hun oud adres) en hebben we ons opgegeven om komende maandag voor 1 dag vrijwilliger te zijn. Het is niet veel, maar we willen tenminste zien hoe de organisatie in elkaar zit, hoe het weeshuis eruit ziet. Zo weten we ook waar ons geld ( en jullie geld) juist naar toe gaat. Natuurlijk twijfelen we er niet aan dat het geld goed besteed zal worden, maar we willen het zekere voor onzekere nemen.
We hebben elk al een leuke t-shirt gekregen van de organisatie en maandag gaan we dus gaan helpen voor 1 dagje. Ik heb er echt al zin in. Eindelijk gaan we es kunnen helpen en de handen uit de mouwen kunnen steken.
Over de inca jungle trek moet ik eigelijk niet zoveel meer zeggen, want Sarah heeft het meeste al gezegd. Het enige dat ik er aan kan toevoegen is dat het echt een van de mooiste dingen is die ik al gezien heb in mijn leven. De berg die je altijd ziet op de foto's van Machu Picchu hebben we dus inderdaad beklommen. Eens je daar helemaal bovenaan op die top zit, voel je je zo vrij en gelukkig. Besef je hoe mooi de wereld wel kan zijn en vergeet je effe al de problemen die je hebt gehad. Het feit dat je op 2400 m hoogte zit en je echt zomaar van die berg kan vallen, geeft je echt een adrealinekick. Ik kan dit iedereen aanraden. Machu Picchu is terecht een van de 7 wereldwonderen. Hoe die mensen dit gebouwd hebben in het midden van zulke reusachtige bergen is echt ongelooflijk. Hun wilskracht en inventiviteit blijven me fascineren.
Over die berg nog (WaynuPicchu is de naam). Ik heb de berg afgelopen in mijn slippertjes. Mijn voeten konden niet meer in mijn doorweekte sportschoenen. Er waren verschillende mensen die mij zot verklaarden om met mijn slippers die berg af te gaan, maar hey, ik leef nog he. En ja, gelijk Sarah schreef, die tweede afdaling had ik mss best niet al lopend moeten doen. Ik heb mij een beetje overzet met als gevolg dat mijn rechtervoet verschrikkelijk begon op te zwellen. Heb ik nog nooit gehad. Ik denk dat hij wat overbelast was. Toen had ik wel nood aan een goede massage van mijn mollietje.
Morgen moeten we opstaan om 3 uur 's nachts om naar de Colca canon te gaan. Dit is een van de diepste kloven ter wereld. Het is een trek van 2 dagen, maar nu zal er niet zoveel gestapt worden. Gelukkig, want trop is trop he. Na Arequipa gaat onze tocht verder naar Puno, vlak aan het beroemde Titicacameer. En ja, na Puno, op naar het derde land in onze reis, Bolivie.
Wat ons hier wel opvalt is dat veel mensen hier echt warm gekleed zijn. Hier in Arequipa is het overdag echt wel warm en de zon schijnt echt goed door. Sarah en ik zijn gelijk de enige die in ons kleedje lopen ( naaste andere toeristen). Blijkbaar is het hier de gewoonte. De mensen zijn de warmte zo gewoon dat ze enkel warme kleren dragen. Kvinnet toch een rare gewoonte. Tis toch niet als wij een hele maand mooi weer hebben het warme weer gewoon worden, we ook in warme kleren gaan beginnen lopen. Soit, das maar een kleine anekdote die ik wou meedelen.
Zo, strakjes ons avondmaaltijdje gaan eten in ons hostel (broodjes met kaas en tomaat plus een flesje lekkere rode wijn) Plezier en genot kan soms in de kleine dingen zitten...
Tot het volgend berichtje. Ik ga mijn best doen om niet zo lang te wachten om een volgend berichtje te sturen.
Ciaokes iedereen en hasta luego.
xxx
ja het werd dringend tijd dat ik ook nog es een berichtje plaatste, dus voila, zo gezegd zo gedaan.
Dinsdagavond zijn we vertrokken uit het mooie en toffe Cusco naar Arequipa. Hier in deze stad gingen we normaal gezien ons vrijwilligerswerk doen. Helaas hebben we wel wat slecht nieuws nu. We moesten dus op voorhand laten weten of er een accommodatie vrij was voor ons of niet. Na een paar dagen geen antwoord te krijgen, kregen we uiteindelijk maandag toch een antwoord.
Er was enkel een accommodatie vrij eind november en december. Aangezien dit niet volgens ons plan was en we de eerste twee weken van november vrijwilligerswerk gingen doen, gaan we dus niet ons vrijwilligerswerk HIER doen. Dit wil dus niet zeggen dat we niets meer gaan doen. Het geld dat we ingzameld hadden met de bbc in augustus gingen we aan de organisatie Traveller not Tourist geven. Dit gaan we nog steeds doen, maar we gaan een groter bedrag geven aan de organisatie die we gaan helpen in Bolivie. Ja jullie lezen het goed, we gaan we dus vrijwilligerswerk doen in Bolivie. We weten nog niet precies waar en hoe, daar zijn we nu mee bezig. Het is dus een grote change of plans, maar ja, reizen brengt altijd verrassende wendingen mee.
Vandaag zijn we dus naar het bureau van Traveller not Tourist gegaan ( eerst aan een verkeerd adres gestaan, dit was hun oud adres) en hebben we ons opgegeven om komende maandag voor 1 dag vrijwilliger te zijn. Het is niet veel, maar we willen tenminste zien hoe de organisatie in elkaar zit, hoe het weeshuis eruit ziet. Zo weten we ook waar ons geld ( en jullie geld) juist naar toe gaat. Natuurlijk twijfelen we er niet aan dat het geld goed besteed zal worden, maar we willen het zekere voor onzekere nemen.
We hebben elk al een leuke t-shirt gekregen van de organisatie en maandag gaan we dus gaan helpen voor 1 dagje. Ik heb er echt al zin in. Eindelijk gaan we es kunnen helpen en de handen uit de mouwen kunnen steken.
Over de inca jungle trek moet ik eigelijk niet zoveel meer zeggen, want Sarah heeft het meeste al gezegd. Het enige dat ik er aan kan toevoegen is dat het echt een van de mooiste dingen is die ik al gezien heb in mijn leven. De berg die je altijd ziet op de foto's van Machu Picchu hebben we dus inderdaad beklommen. Eens je daar helemaal bovenaan op die top zit, voel je je zo vrij en gelukkig. Besef je hoe mooi de wereld wel kan zijn en vergeet je effe al de problemen die je hebt gehad. Het feit dat je op 2400 m hoogte zit en je echt zomaar van die berg kan vallen, geeft je echt een adrealinekick. Ik kan dit iedereen aanraden. Machu Picchu is terecht een van de 7 wereldwonderen. Hoe die mensen dit gebouwd hebben in het midden van zulke reusachtige bergen is echt ongelooflijk. Hun wilskracht en inventiviteit blijven me fascineren.
Over die berg nog (WaynuPicchu is de naam). Ik heb de berg afgelopen in mijn slippertjes. Mijn voeten konden niet meer in mijn doorweekte sportschoenen. Er waren verschillende mensen die mij zot verklaarden om met mijn slippers die berg af te gaan, maar hey, ik leef nog he. En ja, gelijk Sarah schreef, die tweede afdaling had ik mss best niet al lopend moeten doen. Ik heb mij een beetje overzet met als gevolg dat mijn rechtervoet verschrikkelijk begon op te zwellen. Heb ik nog nooit gehad. Ik denk dat hij wat overbelast was. Toen had ik wel nood aan een goede massage van mijn mollietje.
Morgen moeten we opstaan om 3 uur 's nachts om naar de Colca canon te gaan. Dit is een van de diepste kloven ter wereld. Het is een trek van 2 dagen, maar nu zal er niet zoveel gestapt worden. Gelukkig, want trop is trop he. Na Arequipa gaat onze tocht verder naar Puno, vlak aan het beroemde Titicacameer. En ja, na Puno, op naar het derde land in onze reis, Bolivie.
Wat ons hier wel opvalt is dat veel mensen hier echt warm gekleed zijn. Hier in Arequipa is het overdag echt wel warm en de zon schijnt echt goed door. Sarah en ik zijn gelijk de enige die in ons kleedje lopen ( naaste andere toeristen). Blijkbaar is het hier de gewoonte. De mensen zijn de warmte zo gewoon dat ze enkel warme kleren dragen. Kvinnet toch een rare gewoonte. Tis toch niet als wij een hele maand mooi weer hebben het warme weer gewoon worden, we ook in warme kleren gaan beginnen lopen. Soit, das maar een kleine anekdote die ik wou meedelen.
Zo, strakjes ons avondmaaltijdje gaan eten in ons hostel (broodjes met kaas en tomaat plus een flesje lekkere rode wijn) Plezier en genot kan soms in de kleine dingen zitten...
Tot het volgend berichtje. Ik ga mijn best doen om niet zo lang te wachten om een volgend berichtje te sturen.
Ciaokes iedereen en hasta luego.
xxx
dinsdag 27 oktober 2009
Jungle trail op versleten basketsloefkes en in jeans.
Vrijdag om half acht smorgens was het zover. Sarah en Nele stonden mooi klaar aan ons hotel om te worden opgehaald. Een uurtje later en nadat we gebeld hadden naar het bureau kwam er dan eindelijk iemand af. Nog een uurtje later waren we dan eindelijk klaar om te vertrekken.
Bergje op, en dan was het mountainbiken geblazen. Lastig was het niet echt want het was bergje af, maar int begin was het wel enorm koud aangezien we op 4000m hoog zaten en het heeft een tijdje fel geregend. Smiddags bereikten we dan de "jungle" (niet echt aangezien er geen malaria voorkomt, maar het trok erop). Natuurlijk begon het opnieuw te regenen ( deze keer echt een stortregen die heel de fietsrit heeft geduurd) wat het plaatje alleen maar ydillischer maakte. Nadat ik twee maal bijna in de goot zat, mijn ketting er opnieuw had opgelegd, mij serieus pijn had gedaan en kletsnat was, begon ik er plezier in te krijgen. Het was dus echt plezant. Alleen spijtig dat er achteraf geen warme douche en warme kleren op ons zaten te wachten.
De volgende dag begon om 6u. Het stappen an sich was echt leuk. Niet echt lastig, combinatie van naar beneden, naar boven, mooie natuur, leuk gezelschap. Tot het tegen de late namiddag natuurlijk opnieuw begon te stortregenen. Nu had ik echt geen droge kleren meer, aangezien mijn andere kleren (vooral mijn jeans) nog steeds nat waren. Gelukkig werden we tegen 16u beloond met hotsprings. Echt zalig, beetje opwarmen in een warm bad. Nelsie was wel haar handdoek vergeten en ik was de mijne kwijtgespeeld toen ik tijdens de lunch mijn voeten had gewassen, maar soit, dat waren problemen voor later. We moesten immers onze natte kleren toch weer aandoen, dus veel maakte het niet uit of we nu droog waren of niet.
Savonds was er dan een feestje. Echt laat konden we het niet maken aangezien de volgende dag begon om 7u. ( ma meer dan 4u hebben we niet geslapen)
We begonnen aan onze tocht naar Macchu Picchu. Nog een beetje stappen, voor Nelsie beetje in de taxi zitten aangezien ze haar broek vergeten was in het hostel, beetje veel naar boven, tot we dan tegen 5u toekwamen in Aqua Calientes, een toeristisch stadje aan de voet van Macchu Picchu. Nu begon de vermoeidheid toch wel toe te slaan, en aangezien het de volgende dag D-day was wouden Nelsie en ik vroeg onder de wol kruipen. Ons plan viel echter beetje int water toen we doorhadden dat er problemen waren met ons bureau.
1. We hadden studentenprijzen gekregen, aangezien we beiden nog een studentenkaart hebben. Ons bureau had gezegd dat dat in orde was. Nu liet onze gids ons echter weten dat ze niet geldig waren en dat we nog 60sol moesten bijbetalen.
2. De gids had niet genoeg geld gekregen van ons bureau, en verwachtte van ons dat we nog 40sol bijbetaalden voor onze entree Macchu Picchu.
3. De gids had nog geen bevestiging gekregen van ons bureau ivm de treintickets de volgende dag trug naar Cuzco en het bureau nam de telefoon niet op.
Ivm het geld, in principe niet zooo erg, was het maar dat we het geld hadden.. Ik had genoeg mee, maar Nele niet. Plus het feit dat we onze betaalkaarten niet meehadden. Inderdaag vreet stom.. Ons geld samen gelegd kwamen we dus te kort. Dus moesten we bij iemand lenen. We kwamen wel goed overeen met een aantal mensen in onze groep maar toch.. Gelukkig had ik al 60sol geleend aan Miquel ( die ik ondertussen al trug had gekregen), dus vond ik het niet zo erg om dat aan hem te vragen. Nu waren het dus enkel de treintickets nog. Raakte dat niet in orde, moesten we nog een extra dag blijven, en aangezien we geen rotte frank meer hadden.. We hebben dus in feite tot 22.30 staan ruziemaken met onze gids.
Om half vier was het dan macchu picchu time! Even niet meer denken aan onze probleempjes, en hup naar boven. Een uurtje klimmen in de donker, cavekes. Tbegon natuurlijk weer te stortregenen, dus tegen dat we boven waren waren we weer tot ons ondergoed kletsnat. Vreet spijtig, want machu picchu was echt ongeloofelijk. Maar aangezien we van 6u sochtends tot toch wel 11u staan bibberen hebben van de kou, tjah wast wel wat minder. Gelukkig hebben Nelsie en ik nog een beetje laatste energie gevonden om de berg ernaast ook nog te beklimmen, waardoor we 1. droog werden en 2. een ongeloofelijk zicht hadden op Machu Picchu.
Maar dan moesten we trug naar beneden en toen begon het.. no more battery left. De ene berg ging nog juist, maar dan moesten we nog de echte berg naar beneden aangezien we geen geld meer hadden om de bus te nemen, en dat was een beetje derover. Nele kreeg het in haar bol om naar beneden te lopen zodat ze er zo snel mogelijk was, met als gevolg dat ze niet meer kon lopen toen ze beneden was. En ik ben letterlijk ziek geworden van vermoeidheid.
Maar achteraf gezien. Het was het allemaal dubbel en dik waard! Tot nu toe de mooiste en meest grensverleggende ervaring ooit.
Tegen vijf uur savonds waren onze treinproblemen dan ook opgelost. Nog even stressiemoment toen er geen bus op ons stond te wachten (die ons wel beloofd was) maar jah... het is natuurlijk peru e.
We zijn dan gisteren naar het bureau gestapt oms eens goed ons idee te zeggen en ons geld trug te vragen. Na dreigen de politie erbij te halen, dreigen om naar alle reisboeken te schrijven dat hun bureau suckt en een personeelslid de halve stad door te volgen en te doen wenen, hebben ze dan eindelijk door gehad dat we het meenden, en hebben ze ons elk 50sol trug gegeven. Tjah reizen is nu eenmaal ni voor mietjes e :-).
Bergje op, en dan was het mountainbiken geblazen. Lastig was het niet echt want het was bergje af, maar int begin was het wel enorm koud aangezien we op 4000m hoog zaten en het heeft een tijdje fel geregend. Smiddags bereikten we dan de "jungle" (niet echt aangezien er geen malaria voorkomt, maar het trok erop). Natuurlijk begon het opnieuw te regenen ( deze keer echt een stortregen die heel de fietsrit heeft geduurd) wat het plaatje alleen maar ydillischer maakte. Nadat ik twee maal bijna in de goot zat, mijn ketting er opnieuw had opgelegd, mij serieus pijn had gedaan en kletsnat was, begon ik er plezier in te krijgen. Het was dus echt plezant. Alleen spijtig dat er achteraf geen warme douche en warme kleren op ons zaten te wachten.
De volgende dag begon om 6u. Het stappen an sich was echt leuk. Niet echt lastig, combinatie van naar beneden, naar boven, mooie natuur, leuk gezelschap. Tot het tegen de late namiddag natuurlijk opnieuw begon te stortregenen. Nu had ik echt geen droge kleren meer, aangezien mijn andere kleren (vooral mijn jeans) nog steeds nat waren. Gelukkig werden we tegen 16u beloond met hotsprings. Echt zalig, beetje opwarmen in een warm bad. Nelsie was wel haar handdoek vergeten en ik was de mijne kwijtgespeeld toen ik tijdens de lunch mijn voeten had gewassen, maar soit, dat waren problemen voor later. We moesten immers onze natte kleren toch weer aandoen, dus veel maakte het niet uit of we nu droog waren of niet.
Savonds was er dan een feestje. Echt laat konden we het niet maken aangezien de volgende dag begon om 7u. ( ma meer dan 4u hebben we niet geslapen)
We begonnen aan onze tocht naar Macchu Picchu. Nog een beetje stappen, voor Nelsie beetje in de taxi zitten aangezien ze haar broek vergeten was in het hostel, beetje veel naar boven, tot we dan tegen 5u toekwamen in Aqua Calientes, een toeristisch stadje aan de voet van Macchu Picchu. Nu begon de vermoeidheid toch wel toe te slaan, en aangezien het de volgende dag D-day was wouden Nelsie en ik vroeg onder de wol kruipen. Ons plan viel echter beetje int water toen we doorhadden dat er problemen waren met ons bureau.
1. We hadden studentenprijzen gekregen, aangezien we beiden nog een studentenkaart hebben. Ons bureau had gezegd dat dat in orde was. Nu liet onze gids ons echter weten dat ze niet geldig waren en dat we nog 60sol moesten bijbetalen.
2. De gids had niet genoeg geld gekregen van ons bureau, en verwachtte van ons dat we nog 40sol bijbetaalden voor onze entree Macchu Picchu.
3. De gids had nog geen bevestiging gekregen van ons bureau ivm de treintickets de volgende dag trug naar Cuzco en het bureau nam de telefoon niet op.
Ivm het geld, in principe niet zooo erg, was het maar dat we het geld hadden.. Ik had genoeg mee, maar Nele niet. Plus het feit dat we onze betaalkaarten niet meehadden. Inderdaag vreet stom.. Ons geld samen gelegd kwamen we dus te kort. Dus moesten we bij iemand lenen. We kwamen wel goed overeen met een aantal mensen in onze groep maar toch.. Gelukkig had ik al 60sol geleend aan Miquel ( die ik ondertussen al trug had gekregen), dus vond ik het niet zo erg om dat aan hem te vragen. Nu waren het dus enkel de treintickets nog. Raakte dat niet in orde, moesten we nog een extra dag blijven, en aangezien we geen rotte frank meer hadden.. We hebben dus in feite tot 22.30 staan ruziemaken met onze gids.
Om half vier was het dan macchu picchu time! Even niet meer denken aan onze probleempjes, en hup naar boven. Een uurtje klimmen in de donker, cavekes. Tbegon natuurlijk weer te stortregenen, dus tegen dat we boven waren waren we weer tot ons ondergoed kletsnat. Vreet spijtig, want machu picchu was echt ongeloofelijk. Maar aangezien we van 6u sochtends tot toch wel 11u staan bibberen hebben van de kou, tjah wast wel wat minder. Gelukkig hebben Nelsie en ik nog een beetje laatste energie gevonden om de berg ernaast ook nog te beklimmen, waardoor we 1. droog werden en 2. een ongeloofelijk zicht hadden op Machu Picchu.
Maar dan moesten we trug naar beneden en toen begon het.. no more battery left. De ene berg ging nog juist, maar dan moesten we nog de echte berg naar beneden aangezien we geen geld meer hadden om de bus te nemen, en dat was een beetje derover. Nele kreeg het in haar bol om naar beneden te lopen zodat ze er zo snel mogelijk was, met als gevolg dat ze niet meer kon lopen toen ze beneden was. En ik ben letterlijk ziek geworden van vermoeidheid.
Maar achteraf gezien. Het was het allemaal dubbel en dik waard! Tot nu toe de mooiste en meest grensverleggende ervaring ooit.
Tegen vijf uur savonds waren onze treinproblemen dan ook opgelost. Nog even stressiemoment toen er geen bus op ons stond te wachten (die ons wel beloofd was) maar jah... het is natuurlijk peru e.
We zijn dan gisteren naar het bureau gestapt oms eens goed ons idee te zeggen en ons geld trug te vragen. Na dreigen de politie erbij te halen, dreigen om naar alle reisboeken te schrijven dat hun bureau suckt en een personeelslid de halve stad door te volgen en te doen wenen, hebben ze dan eindelijk door gehad dat we het meenden, en hebben ze ons elk 50sol trug gegeven. Tjah reizen is nu eenmaal ni voor mietjes e :-).
woensdag 21 oktober 2009
Cuzco
Hoihoi,
Na een lange busrit, weinig deftig eten aangezien ze ons vegetarisch eten vergeten waren en wat busproblemen zijn we dan toch nog toegekomen in Cuzco. Dan nog een half uurtje wandelen in de regen omdat de taxichauffeur ons op het verkeerde plein had afgezet, en we waren er. Het eerste beste goedkoopste hostel dat we tegenkwamen was toen wel goed genoeg. Nog snel ietske gaan eten, en toen onder de wol, zalig!
Aangezien de douche alle richtingen uitging, behalve die van ons, zijn we gisteren dan op hostelzoektocht gegaan. We voelden ons echt inspecteurs van de lonely planet. :-) Ondertussen hebben we er toch al redelijk wat gedaan, en weten we naar wat we moeten vragen. De receptionisten weten soms niet goed wat hun overkomt. "Incluyo desayuno?, aqua caliente?, ordinadores con internet?, cusina?, ...
Tegen 16u eentje gevonden, Samanapata. Een vreet goed, alleen is er redelijk wat nachtactiviteit inbegrepen. Om 2u30 wakker geworden door iemand die aan de deur belde. Aangezien er niet echt iemand van het hostel open kwam doen, en de persoon in kwestie echt niet van ophouden wist, ben ik de deur maar gaan open doen. Bleek dat er in het andere gedeelte van het hostel geen water was en er iemand serieus ziek was (geen verdere details nodig). Aangezien er echt geen verantwoordelijke aanwezig bleek te zijn, heeft hij maar wat flessen water gepakt van achter den toog. Om half zeven weer van da, voelde me echt de portier van wacht.
Uiteindelijk kwam er tegen 7u toch iemand te voorschijn, die hoogstwaarschijnlijk nog steeds stoned was. :-) Achja ge kunt het ook ni al hebben he, voor de rest is het hier echt wel goed.
Vandaag gaan we de stad beetje verkennen, morgen doen we alle bezienswaardigheden rond Cuzco en overmorgen is het zover!! We hebben gekozen voor een jungle trail. Mamsie als je al eens wilt lezen wat dat inhoudt, zie http://www.chunchaskitravel.com/index.php?id=18
Dus vanaf vrijdag tot maandag zal er waarschijnlijk geen facebookactiviteit meer zijn van ons e.
Groetjes,
Sarah
Na een lange busrit, weinig deftig eten aangezien ze ons vegetarisch eten vergeten waren en wat busproblemen zijn we dan toch nog toegekomen in Cuzco. Dan nog een half uurtje wandelen in de regen omdat de taxichauffeur ons op het verkeerde plein had afgezet, en we waren er. Het eerste beste goedkoopste hostel dat we tegenkwamen was toen wel goed genoeg. Nog snel ietske gaan eten, en toen onder de wol, zalig!
Aangezien de douche alle richtingen uitging, behalve die van ons, zijn we gisteren dan op hostelzoektocht gegaan. We voelden ons echt inspecteurs van de lonely planet. :-) Ondertussen hebben we er toch al redelijk wat gedaan, en weten we naar wat we moeten vragen. De receptionisten weten soms niet goed wat hun overkomt. "Incluyo desayuno?, aqua caliente?, ordinadores con internet?, cusina?, ...
Tegen 16u eentje gevonden, Samanapata. Een vreet goed, alleen is er redelijk wat nachtactiviteit inbegrepen. Om 2u30 wakker geworden door iemand die aan de deur belde. Aangezien er niet echt iemand van het hostel open kwam doen, en de persoon in kwestie echt niet van ophouden wist, ben ik de deur maar gaan open doen. Bleek dat er in het andere gedeelte van het hostel geen water was en er iemand serieus ziek was (geen verdere details nodig). Aangezien er echt geen verantwoordelijke aanwezig bleek te zijn, heeft hij maar wat flessen water gepakt van achter den toog. Om half zeven weer van da, voelde me echt de portier van wacht.
Uiteindelijk kwam er tegen 7u toch iemand te voorschijn, die hoogstwaarschijnlijk nog steeds stoned was. :-) Achja ge kunt het ook ni al hebben he, voor de rest is het hier echt wel goed.
Vandaag gaan we de stad beetje verkennen, morgen doen we alle bezienswaardigheden rond Cuzco en overmorgen is het zover!! We hebben gekozen voor een jungle trail. Mamsie als je al eens wilt lezen wat dat inhoudt, zie http://www.chunchaskitravel.com/index.php?id=18
Dus vanaf vrijdag tot maandag zal er waarschijnlijk geen facebookactiviteit meer zijn van ons e.
Groetjes,
Sarah
zaterdag 17 oktober 2009
Lima
buenos dias, buenos tardes o buenos noches,
hier is mijn tweede berichtje. Zonet nog wat nieuwe fotos op facebook gezet, dus je moet daar maar es kijken wat we allemaal uitspoken deze dagen.
Momenteel zitten we dus in Lima, el capital de Peru. Niet echt mijn ding, het stinkt hier en er is veel te veel verkeer. Toch had ik erger verwacht, we logeren dan ook niet midden in het centrum van Lima, we zitten in Miraflores, de rijkere buurt van Lima met veel cafeetjes, winkeltjes en in het centrale park veel kunstenaars. Ik heb trouwens een mooi schilderij gezien, ale, het waren er eigenlijk 3 die dan uiteindelijk 1 deel vormen. Het gaat de abstracte kant op, so I like that. Weet nog niet of ik het ga kopen, want anders moet ik er nog 2.5 maand mee rondlopen.
Gisteren was niet zo een goed dagje voor mij: we moesten dus onze vlucht boeken naar Quito om terug naar Belgie te kunnen vliegen. Via Lan hadden we een redelijk goedkope vlucht gevonden van 473 euro (wat nog steeds niet goedkoop is, maar in termen van hier, in Zuid-Amerika, is het wel goedkoop). De vlucht was te boeken via de website van Lan, bij Sarah was alles goed gelukt, maar bij Nele Ackerman ging het iets minder vlot. Mijn Visa werkte niet, of werd niet aanvaard. Ik weet nog steeds de oorzaak niet. Dus gebeld naar Lan en gevraagd om de reservatie te cancellen zodat er in de toekomst geen misverstanden zouden zijn. Een hele rompslomp, waar ik Sarah heel dankbaar voor ben, want zij heeft zich opgeofferd om te bellen naar Lan. Ik was beetje te emotioneel. Dan hebben we gisterenavond, toen we arriveerden in ons hostel in Lima direct opnieuw geprobeerd met de Visa van mijn papa: weer hetzelfde liedje. Ik werd echt volledig zot. Sarah heeft de vlucht dan geboekt met haar kaart en toen ging het wel.
Alles was dus in orde, we waren zeker dat we konden vertrekken in Cordoba, Argentinie, den 28 ste december om naar Quito te vliegen. Tot ik deze morgen een mail kreeg dat mijn vlucht die ik gisterenavond geboekt had, gecancelled was. Ik was weer volledig in paniek en ging het echt krijgen. Nu was alles in orde en hadden de piepoos de verkeerde vlucht geannulleerd. Gelukkig is er hier in Miraflores een bureau van Lan zelf, dus zijn we gewoon naar dit bureau geweest en zo alles geregeld. Blijkbaar was alles in orde en hebben ze bij Lan een gigantische fout gemaakt door het verkeerde reservatienummer te noteren in de mail. We weten nu zeker dat we onze vlucht hebben, want het meisje dat ons geholpen heeft, heeft dan ook de tickets afgedrukt. Amai, dit ticket ga ik nooit verliezen, het zit nu bij mijn dierbare dingen: passpoort, bankkaarten en veel geld.
De die van het hostel waren dan ook aan het zagen dat we voor 4 nachten moesten betalen, terwijl we er maar 3 nachten gelogeerd hadden,tssss, ze proberen altijd es he, maar we laten ons niet doen en controleren altijd wel ofze er ons niet opleggen.
Tot zover onze probleempjes van gisteren en vandaag. Maar zulke dingen horen erbij he, ik heb nog nooit problemen gehad met iets te boeken via internet en nu was het wel het geval. Nu weet ik ondertussen ook dat internet niet het meest veilig en gemakkelijkst is om iets te boeken.
Morgen zijn we nog eventjes in Lima en gaan we nog wat dingen gaan bezoeken, ons boterhammetjes gaan kopen, mss wat souveniertjes kopen,...
En dan om 17u30 hebben we onze bus naar Cusco. Het lijkt al zo snel, maar eigenlijk hebben we niet zoveel tijd meer. Met het vrijwilligerswerk dat we nog moeten doen, de incatrail die voor de deur staat, titicacameer, bolivie, argentinie. Nog heel veel te doen dus.
Hier zijn nog enkele dingen die mij zijn opgevallen:
-iedereen die hier werkt, heeft ofwel een winkeltje, een kraampje met snoepgoed of drankjes, een restaurantje, een cafeetje ofwel werken ze aan de wegen.
- ze zijn hier zot op Amerikaanse of Japanese, Chinese auto's. Heb nog heel weinig Europeaanse auto's gezien. Wrss is dit te duur voor hen. En de bussen waarmee ze rijden, stammen, vermoed ik, uit een prehistorisch tijdperk. Als ze gas moeten geven, vergiftigen ze heel de straat, of zelf 2 straten verder.
-de boeren op het platteland lijken mij echt gelukkig, ik versta niet waarom iedereen van hen wil uitwijken naar de steden. Ok, hopen op een beter leven in de stad, maar ik denk dat ze zoveel gelukkiger zijn in hun dorpje in de bergen. Ze hebben hun eigen stukje grond, hebben hun ezel, koeien, varkens of wat er voor mag doorgaan. Maar dit sluit niet uit dat ze een hard leven hebben. Ik heb oude vrouwtjes gezien die nog hard moeten zwoegen op de velden en alles gebeurt met de hand, zelf het ploegen van hun akker is nog met 2 koeien en zo een houten ploeg.
Wou tijdens onze rit naar en van het Huarascan park echt eventjes stoppen en met hen een klapje slaan. Dit was echt wel het authentieke Peru en dit vind ik zo boeiend. Hoe de mensen hier leven, wat het immens grote verschil is met Lima.
Zo ik ga jullie laten en een beetje verder drinken van onze lekkere rode wijn uit Mendoza, Argentiniem, que rico, mmm...
Tot het volgende berichtje en voor wat beeldmateriaal check facebook he.
Ciaokes iedereen
Un grande beso
Nele
hier is mijn tweede berichtje. Zonet nog wat nieuwe fotos op facebook gezet, dus je moet daar maar es kijken wat we allemaal uitspoken deze dagen.
Momenteel zitten we dus in Lima, el capital de Peru. Niet echt mijn ding, het stinkt hier en er is veel te veel verkeer. Toch had ik erger verwacht, we logeren dan ook niet midden in het centrum van Lima, we zitten in Miraflores, de rijkere buurt van Lima met veel cafeetjes, winkeltjes en in het centrale park veel kunstenaars. Ik heb trouwens een mooi schilderij gezien, ale, het waren er eigenlijk 3 die dan uiteindelijk 1 deel vormen. Het gaat de abstracte kant op, so I like that. Weet nog niet of ik het ga kopen, want anders moet ik er nog 2.5 maand mee rondlopen.
Gisteren was niet zo een goed dagje voor mij: we moesten dus onze vlucht boeken naar Quito om terug naar Belgie te kunnen vliegen. Via Lan hadden we een redelijk goedkope vlucht gevonden van 473 euro (wat nog steeds niet goedkoop is, maar in termen van hier, in Zuid-Amerika, is het wel goedkoop). De vlucht was te boeken via de website van Lan, bij Sarah was alles goed gelukt, maar bij Nele Ackerman ging het iets minder vlot. Mijn Visa werkte niet, of werd niet aanvaard. Ik weet nog steeds de oorzaak niet. Dus gebeld naar Lan en gevraagd om de reservatie te cancellen zodat er in de toekomst geen misverstanden zouden zijn. Een hele rompslomp, waar ik Sarah heel dankbaar voor ben, want zij heeft zich opgeofferd om te bellen naar Lan. Ik was beetje te emotioneel. Dan hebben we gisterenavond, toen we arriveerden in ons hostel in Lima direct opnieuw geprobeerd met de Visa van mijn papa: weer hetzelfde liedje. Ik werd echt volledig zot. Sarah heeft de vlucht dan geboekt met haar kaart en toen ging het wel.
Alles was dus in orde, we waren zeker dat we konden vertrekken in Cordoba, Argentinie, den 28 ste december om naar Quito te vliegen. Tot ik deze morgen een mail kreeg dat mijn vlucht die ik gisterenavond geboekt had, gecancelled was. Ik was weer volledig in paniek en ging het echt krijgen. Nu was alles in orde en hadden de piepoos de verkeerde vlucht geannulleerd. Gelukkig is er hier in Miraflores een bureau van Lan zelf, dus zijn we gewoon naar dit bureau geweest en zo alles geregeld. Blijkbaar was alles in orde en hebben ze bij Lan een gigantische fout gemaakt door het verkeerde reservatienummer te noteren in de mail. We weten nu zeker dat we onze vlucht hebben, want het meisje dat ons geholpen heeft, heeft dan ook de tickets afgedrukt. Amai, dit ticket ga ik nooit verliezen, het zit nu bij mijn dierbare dingen: passpoort, bankkaarten en veel geld.
De die van het hostel waren dan ook aan het zagen dat we voor 4 nachten moesten betalen, terwijl we er maar 3 nachten gelogeerd hadden,tssss, ze proberen altijd es he, maar we laten ons niet doen en controleren altijd wel ofze er ons niet opleggen.
Tot zover onze probleempjes van gisteren en vandaag. Maar zulke dingen horen erbij he, ik heb nog nooit problemen gehad met iets te boeken via internet en nu was het wel het geval. Nu weet ik ondertussen ook dat internet niet het meest veilig en gemakkelijkst is om iets te boeken.
Morgen zijn we nog eventjes in Lima en gaan we nog wat dingen gaan bezoeken, ons boterhammetjes gaan kopen, mss wat souveniertjes kopen,...
En dan om 17u30 hebben we onze bus naar Cusco. Het lijkt al zo snel, maar eigenlijk hebben we niet zoveel tijd meer. Met het vrijwilligerswerk dat we nog moeten doen, de incatrail die voor de deur staat, titicacameer, bolivie, argentinie. Nog heel veel te doen dus.
Hier zijn nog enkele dingen die mij zijn opgevallen:
-iedereen die hier werkt, heeft ofwel een winkeltje, een kraampje met snoepgoed of drankjes, een restaurantje, een cafeetje ofwel werken ze aan de wegen.
- ze zijn hier zot op Amerikaanse of Japanese, Chinese auto's. Heb nog heel weinig Europeaanse auto's gezien. Wrss is dit te duur voor hen. En de bussen waarmee ze rijden, stammen, vermoed ik, uit een prehistorisch tijdperk. Als ze gas moeten geven, vergiftigen ze heel de straat, of zelf 2 straten verder.
-de boeren op het platteland lijken mij echt gelukkig, ik versta niet waarom iedereen van hen wil uitwijken naar de steden. Ok, hopen op een beter leven in de stad, maar ik denk dat ze zoveel gelukkiger zijn in hun dorpje in de bergen. Ze hebben hun eigen stukje grond, hebben hun ezel, koeien, varkens of wat er voor mag doorgaan. Maar dit sluit niet uit dat ze een hard leven hebben. Ik heb oude vrouwtjes gezien die nog hard moeten zwoegen op de velden en alles gebeurt met de hand, zelf het ploegen van hun akker is nog met 2 koeien en zo een houten ploeg.
Wou tijdens onze rit naar en van het Huarascan park echt eventjes stoppen en met hen een klapje slaan. Dit was echt wel het authentieke Peru en dit vind ik zo boeiend. Hoe de mensen hier leven, wat het immens grote verschil is met Lima.
Zo ik ga jullie laten en een beetje verder drinken van onze lekkere rode wijn uit Mendoza, Argentiniem, que rico, mmm...
Tot het volgende berichtje en voor wat beeldmateriaal check facebook he.
Ciaokes iedereen
Un grande beso
Nele
Lima
Hey,
Lake 69 was echt leuk! Ik vreesde een beetje dat ik niet zou meekunnen, aangezien ik eigelijk nog nooit echt een bergwandeling gemaakt heb, ma twas echt cavakes. We liepen zelf heel den tijd vooraan, en we moesten af en toe stoppen van de gids omdat de rest niet meekon, hihi. Nu zie ik de incaroute (4dagen wandelen) die we binnenkort gaan doen veeeel meer zitten.
Nu zitten we in Lima. Ongeveer de drukste stad van Peru, helemaal ons ding dus niet. Maar Miraflores, een buitenwijkje van Lima, waar de rijkeren wonen en leven, bevalt mij wel. Een leuk intermezzo tussen al de rustige dorpjes die we zo graag doen. We komen naar Zuid-Amerika voor de authenticiteit, maar af en toe een starbuckkoffietje kan wel eens deugd doen.
Morgen vertrekken we naar Cuzco. Een busstripje van 22uurtjes... We hebben gekeken voor een tussenstop, maar veel mogelijkheden zijn er niet. En opnieuw een vliegticket zoeken zien we na al onze LAN-problemen* echt ni zitten, tzal dus even op de tanden bijten worden.
Onze plannen ongeveer/twee dagen cuzco, vier dagen Incatrail, twee dagen Arequipa, twee weken Ontwikkelingswerk, twee weken Bolivia( La Paz, de zoutvlakten, ...), 28dagen Argentinia (noorden, watervallen Iguazu, Buenos Aires mss, mar del plata, Cordoba). En dan op 28december vliegen we trug naar Quito, om daar den 30sten trug naar Belgica te vliegen.
*zie bericht Nele
Sarah
Lake 69 was echt leuk! Ik vreesde een beetje dat ik niet zou meekunnen, aangezien ik eigelijk nog nooit echt een bergwandeling gemaakt heb, ma twas echt cavakes. We liepen zelf heel den tijd vooraan, en we moesten af en toe stoppen van de gids omdat de rest niet meekon, hihi. Nu zie ik de incaroute (4dagen wandelen) die we binnenkort gaan doen veeeel meer zitten.
Nu zitten we in Lima. Ongeveer de drukste stad van Peru, helemaal ons ding dus niet. Maar Miraflores, een buitenwijkje van Lima, waar de rijkeren wonen en leven, bevalt mij wel. Een leuk intermezzo tussen al de rustige dorpjes die we zo graag doen. We komen naar Zuid-Amerika voor de authenticiteit, maar af en toe een starbuckkoffietje kan wel eens deugd doen.
Morgen vertrekken we naar Cuzco. Een busstripje van 22uurtjes... We hebben gekeken voor een tussenstop, maar veel mogelijkheden zijn er niet. En opnieuw een vliegticket zoeken zien we na al onze LAN-problemen* echt ni zitten, tzal dus even op de tanden bijten worden.
Onze plannen ongeveer/twee dagen cuzco, vier dagen Incatrail, twee dagen Arequipa, twee weken Ontwikkelingswerk, twee weken Bolivia( La Paz, de zoutvlakten, ...), 28dagen Argentinia (noorden, watervallen Iguazu, Buenos Aires mss, mar del plata, Cordoba). En dan op 28december vliegen we trug naar Quito, om daar den 30sten trug naar Belgica te vliegen.
*zie bericht Nele
Sarah
woensdag 14 oktober 2009
Cordillera Blanca
Olaaa,
Huarez, midden in de bergen Cordillera Blanca, is een ideaal stadje voor ons. Niet te klein, niet te groot, rustig, prachtig uitzicht. Na een dagje vonden we ons baan al van de plaatselijke "supermarkt" naar ons hostel. Ons hostel heeft iets weg van een gastgezin, dus das ook es iets anders. Vandaag met de "mama" naar de plaatselijke markt gestapt omdat we nergens groenten vonden. Juist de pottenkijkers als we ons eten maken vinden we iets minder plezant.
Gisterenochtend zijn we toegekomen na een lange lange busrit. Ondanks het feit dat we enorm moe waren hebben we ons toch nog aan een klein wandelingetje gewaagd. Twee uurtjes met een taxi(bussen doen da niet) naar boven, waar we dan een uurtje of twee hebben genoten van een enorm mooi uitzicht. Voor foto's zie facebook Nelsie, want bij mij lukt het niet zo goed.
Vandaag zijn we dan gaan zwemmen... Jahh de hotwatersprings vielen een beetje anders uit dan verwacht. Twas eigelijk gewoon een zwembad gevuld met water uit de springs. Het rare bruine kleurtje heeft zijn oorsprong te danken aan de mineralen uit het water. Twas keer ietsken anders :-)
Na al dat chillen en acclimatiseren gaan we er dan morgen voor! Lake 69. We vertrekken om 6u30 met de bus naar boven, waar ons dan een wandelingetje van 5u staat te wachten.
We zien het volledig zitten, maar wachten vol spanning af hoe ons lichaam zal reageren op de enorme hoogteverschillen. Ik had gisteren immers enorm veel last van duizeligheid en nog steeds van kortademigheid (raak er maar niet van af), en ons Nelsie had nen vreeen koppijn.
owkido.. Nu ga ik dan maar een beetje voortzoeken naar een goedkoop ticket Argentinia-Quito.. Want daar hebben we ook onze miserie mee.
groetjes, Sarah
Huarez, midden in de bergen Cordillera Blanca, is een ideaal stadje voor ons. Niet te klein, niet te groot, rustig, prachtig uitzicht. Na een dagje vonden we ons baan al van de plaatselijke "supermarkt" naar ons hostel. Ons hostel heeft iets weg van een gastgezin, dus das ook es iets anders. Vandaag met de "mama" naar de plaatselijke markt gestapt omdat we nergens groenten vonden. Juist de pottenkijkers als we ons eten maken vinden we iets minder plezant.
Gisterenochtend zijn we toegekomen na een lange lange busrit. Ondanks het feit dat we enorm moe waren hebben we ons toch nog aan een klein wandelingetje gewaagd. Twee uurtjes met een taxi(bussen doen da niet) naar boven, waar we dan een uurtje of twee hebben genoten van een enorm mooi uitzicht. Voor foto's zie facebook Nelsie, want bij mij lukt het niet zo goed.
Vandaag zijn we dan gaan zwemmen... Jahh de hotwatersprings vielen een beetje anders uit dan verwacht. Twas eigelijk gewoon een zwembad gevuld met water uit de springs. Het rare bruine kleurtje heeft zijn oorsprong te danken aan de mineralen uit het water. Twas keer ietsken anders :-)
Na al dat chillen en acclimatiseren gaan we er dan morgen voor! Lake 69. We vertrekken om 6u30 met de bus naar boven, waar ons dan een wandelingetje van 5u staat te wachten.
We zien het volledig zitten, maar wachten vol spanning af hoe ons lichaam zal reageren op de enorme hoogteverschillen. Ik had gisteren immers enorm veel last van duizeligheid en nog steeds van kortademigheid (raak er maar niet van af), en ons Nelsie had nen vreeen koppijn.
owkido.. Nu ga ik dan maar een beetje voortzoeken naar een goedkoop ticket Argentinia-Quito.. Want daar hebben we ook onze miserie mee.
groetjes, Sarah
zondag 11 oktober 2009
vervolg berichtje
ja, mijn bericht is in twee delen, want pc begon raar te doen en ik was bang dat ik alles opnieuw zou moeten typen en daar heb ik echt geen zin in.
Ik vermoed dus dat het toerisme hier in Zuid-Amerika wel wat aan het groeien is, want er zijn echt redelijk veel inwoners die een woord Engels kunnen, ik denk 5 jaar geleden dat ze nada Engels konden spreken. Ofwel komt het doordat er ook al veel Engelse liedjes te horen zijn op de radio... Ik weet het niet...
- Peru is duurder dan Ecuador en hoe meer we naar het zuiden zullen gaan, hoe duurder het zal worden (hebben we gehoord van een Franse toeriste die van zuiden van Peru komt).
Er zijn nog dingen die mij opgevallen zijn, maar die mij nu even niet binnenschieten. Ik vertel ze wel in mijn volgend bericht.
We zitten nu in Trujillo, de op 2 na grootste stad van Peru. Even situeren: dit is het noorden van Peru, het landschap is hier heel droog, niet echt mijn ding. Het is een woestijnlandschap, met weinig diversiteit en ja, ik hou wel meer van groen ipv dit dorre uitzicht.
Morgen gaan we een site gaan bezoeken van een adobebeschaving, Chan Chan noemt het en gaan we Trujillo itself gaan bezoeken. En then, we are heading south. Door het Cordillera gebergte. Naar het schijnt, heel mooi, met een van de mooiste bergen ter wereld. Dus dit belooft...
Onze twee reisgezellen hebben ons by the way al verlaten, wat we niet echt erg vinden, omdat we omdenduur onze onafhankelijkheid toch wat misten. Echt wel leuke jongens, jongens die we konden vertrouwen.
Zo, ik ga jullie laten, mijn volgend berichtje is volgende week of mss al vroeger, ik beloof niets.
ps: het ontbijt hier dit hostal is echt zeer goed, Sarah en ik zijn in heaven. ( ontbijten voor ons is heel belangrijk...) Effe een kleine mededeling...
Ciao a todo y hasta luego
Un beso
xxxx
Ik vermoed dus dat het toerisme hier in Zuid-Amerika wel wat aan het groeien is, want er zijn echt redelijk veel inwoners die een woord Engels kunnen, ik denk 5 jaar geleden dat ze nada Engels konden spreken. Ofwel komt het doordat er ook al veel Engelse liedjes te horen zijn op de radio... Ik weet het niet...
- Peru is duurder dan Ecuador en hoe meer we naar het zuiden zullen gaan, hoe duurder het zal worden (hebben we gehoord van een Franse toeriste die van zuiden van Peru komt).
Er zijn nog dingen die mij opgevallen zijn, maar die mij nu even niet binnenschieten. Ik vertel ze wel in mijn volgend bericht.
We zitten nu in Trujillo, de op 2 na grootste stad van Peru. Even situeren: dit is het noorden van Peru, het landschap is hier heel droog, niet echt mijn ding. Het is een woestijnlandschap, met weinig diversiteit en ja, ik hou wel meer van groen ipv dit dorre uitzicht.
Morgen gaan we een site gaan bezoeken van een adobebeschaving, Chan Chan noemt het en gaan we Trujillo itself gaan bezoeken. En then, we are heading south. Door het Cordillera gebergte. Naar het schijnt, heel mooi, met een van de mooiste bergen ter wereld. Dus dit belooft...
Onze twee reisgezellen hebben ons by the way al verlaten, wat we niet echt erg vinden, omdat we omdenduur onze onafhankelijkheid toch wat misten. Echt wel leuke jongens, jongens die we konden vertrouwen.
Zo, ik ga jullie laten, mijn volgend berichtje is volgende week of mss al vroeger, ik beloof niets.
ps: het ontbijt hier dit hostal is echt zeer goed, Sarah en ik zijn in heaven. ( ontbijten voor ons is heel belangrijk...) Effe een kleine mededeling...
Ciao a todo y hasta luego
Un beso
xxxx
eindelijk een berichtje van Nele
hoi hoi iedereen,
ja kweet het heeft lang geduurd, maar eindelijk is het mij gelukt een berichtje te schrijven hier op onze blog. Ik ga het elke week proberen doen, dus niet alle dagen, daar heb ik het karakter niet voor. Maar ja, het blijft een beetje hetzelfde he, jullie kunnen ook mijn avonturen volgen, maar dan wekelijks en niet dagelijks. Soit, genoeg gezeverd, nu een beetje over de eerste indrukken van Zuid-Amerika.
Dit zijn de dingen die mij al opgevallen zijn:
- heel veel mensen met kindjes, dit komt, denk ik, omdat anticonceptie nog niet genoeg ingeburgerd is.
- de mensen in Ecuador en Peru hebben een natuurlijk een kleine postuur, maar ook redelijk mollig ook allemaal. Ik had gedacht dat ze hier allemaal een slank figuurtje gingen hebben, maar dit vooroordeel was beetje verkeerd. Daar gaat mijn theorie dat er Zuiderse landen niet veel dikke mensen zijn, omdat als het warm is, niet zoveel gegeten wordt, omdat je dan minder honger hebt.
-de mensen zijn eerst niet echt heel vriendelijk, als je vriendelijk lacht naar hen, kijken ze meestal heel raar op dat we naar hen lachen. Vreemd... Maar een keer je begint te praten met hen, in het Spaans welteverstaan, bloeien ze helemaal open en kunnen ze niet meer stoppen met praten.
Zo hebben we eigelijk ook onze reisgezellen ontmoet. We hebben dus 2 Colombianen ontmoet in Montanita (kuststadje in Ecuador) en door aan de praat te geraken met elkaar, kwamen we te weten dat ze ook naar Peru gingen.
We hadden al hier en daar gevraagd aan locals en andere toeristen of het wel veilig genoeg was voor ons om de grens van Ecuador naar Peru over te steken met de bus. Omdat mijn broer had verteld dat dit niet echt veilig was, wilden we toch zeker weten of het veilig genoeg was.
Het leek ons wel een goed idee om mee te reizen met hen, zo voelden we ons toch wat meer op ons gemak en konden we ondertussen ook ons Spaans nog wat oefenen. Nu ik begin over Spaans spreken, morgen gaan we eindelijk onze eerste les Spaans les hebben. Tis wel maar een uurtje, maar tis een begin he. Dus mammie, je weet nu ook dat ik Spaanse les ga volgen. We hebben hier wel degelijk dingen te doen.
Nog een ding dat mij opvalt, al redelijk wat mensen kunnen Engels, dus ik vermoed
ja kweet het heeft lang geduurd, maar eindelijk is het mij gelukt een berichtje te schrijven hier op onze blog. Ik ga het elke week proberen doen, dus niet alle dagen, daar heb ik het karakter niet voor. Maar ja, het blijft een beetje hetzelfde he, jullie kunnen ook mijn avonturen volgen, maar dan wekelijks en niet dagelijks. Soit, genoeg gezeverd, nu een beetje over de eerste indrukken van Zuid-Amerika.
Dit zijn de dingen die mij al opgevallen zijn:
- heel veel mensen met kindjes, dit komt, denk ik, omdat anticonceptie nog niet genoeg ingeburgerd is.
- de mensen in Ecuador en Peru hebben een natuurlijk een kleine postuur, maar ook redelijk mollig ook allemaal. Ik had gedacht dat ze hier allemaal een slank figuurtje gingen hebben, maar dit vooroordeel was beetje verkeerd. Daar gaat mijn theorie dat er Zuiderse landen niet veel dikke mensen zijn, omdat als het warm is, niet zoveel gegeten wordt, omdat je dan minder honger hebt.
-de mensen zijn eerst niet echt heel vriendelijk, als je vriendelijk lacht naar hen, kijken ze meestal heel raar op dat we naar hen lachen. Vreemd... Maar een keer je begint te praten met hen, in het Spaans welteverstaan, bloeien ze helemaal open en kunnen ze niet meer stoppen met praten.
Zo hebben we eigelijk ook onze reisgezellen ontmoet. We hebben dus 2 Colombianen ontmoet in Montanita (kuststadje in Ecuador) en door aan de praat te geraken met elkaar, kwamen we te weten dat ze ook naar Peru gingen.
We hadden al hier en daar gevraagd aan locals en andere toeristen of het wel veilig genoeg was voor ons om de grens van Ecuador naar Peru over te steken met de bus. Omdat mijn broer had verteld dat dit niet echt veilig was, wilden we toch zeker weten of het veilig genoeg was.
Het leek ons wel een goed idee om mee te reizen met hen, zo voelden we ons toch wat meer op ons gemak en konden we ondertussen ook ons Spaans nog wat oefenen. Nu ik begin over Spaans spreken, morgen gaan we eindelijk onze eerste les Spaans les hebben. Tis wel maar een uurtje, maar tis een begin he. Dus mammie, je weet nu ook dat ik Spaanse les ga volgen. We hebben hier wel degelijk dingen te doen.
Nog een ding dat mij opvalt, al redelijk wat mensen kunnen Engels, dus ik vermoed
woensdag 7 oktober 2009
Cascadas y el bus
Heyhey,
Zoals jullie mss al op de foto's hebben gezien zijn we dus eergisteren gaan fietsen in Baños. Echt heel tof. Veel naar beneden :-), super uitzicht, mooi weerke. Aan het einde van de tocht kwamen we dan aan de grootste waterval. Nog een goeje drie kwartier naar beneden wandelen waar we dan een schitterend zicht hadden. We konden er zelf onder gaan staan. Een verfrissing die heel welkom was.
Gisteren was het dan een dagje op de bus. Van Baños naar Guaqaquil, negen uurkes. Guaqaquil schijnt redelijk gevaarlijk te zijn, dus vonden we het niet zo tof dat we hier moesten overnachten. Ma kijk, tis nu ochtend, de volgelkes fluiten, we gaan ontbijten en dan vertrekken we naar Montanita, een leuk surfstadje aan de zee.
Zoals jullie mss al op de foto's hebben gezien zijn we dus eergisteren gaan fietsen in Baños. Echt heel tof. Veel naar beneden :-), super uitzicht, mooi weerke. Aan het einde van de tocht kwamen we dan aan de grootste waterval. Nog een goeje drie kwartier naar beneden wandelen waar we dan een schitterend zicht hadden. We konden er zelf onder gaan staan. Een verfrissing die heel welkom was.
Gisteren was het dan een dagje op de bus. Van Baños naar Guaqaquil, negen uurkes. Guaqaquil schijnt redelijk gevaarlijk te zijn, dus vonden we het niet zo tof dat we hier moesten overnachten. Ma kijk, tis nu ochtend, de volgelkes fluiten, we gaan ontbijten en dan vertrekken we naar Montanita, een leuk surfstadje aan de zee.
maandag 5 oktober 2009
vulkaantje spotten
Na een lekker ontbijtje (wel grappig, in de duurste all-inclusives krijg je van da limonadefruitsap, ma hier krijg je overal verse :-)), zijn we de stad beetje gaan verkennen. Twas zondag dus veel te doen. Na een bezoekje aan het toeristencentrum, busstation, restaurantje en hostel voor een beetje platte rust, waren we er dan klaar voor.
Wat een mens al niet over heeft om een vulcaan te zien...
Voor een stijle klim van ongeveer zeven kilometer draaien we onze hand niet om. Maar hadden we hem maar kunnen zien.. En maar klimmen en klimmen, en nog ni zien. Uiteindelijk een madammeke daar vanboven gevonden, die ons liet weten dat we wel hoog genoeg waren, maar dat het gewoon te bewolkt was. Dusja.. naar beneden hebben we gelukkig een kortere weg gevonden doordat we een oud vrouwtje gevolgd hebben. Eentje die nog nooit buiten Baños geweest was, en die nog nooit van Europa had gehoord. Stof tot nadenken..
"S avonds dan de "uitgaansbuurt" hier es gaan verkennen. Er was niet echt veel volk, ma twas wel tof.
Sarah
Wat een mens al niet over heeft om een vulcaan te zien...
Voor een stijle klim van ongeveer zeven kilometer draaien we onze hand niet om. Maar hadden we hem maar kunnen zien.. En maar klimmen en klimmen, en nog ni zien. Uiteindelijk een madammeke daar vanboven gevonden, die ons liet weten dat we wel hoog genoeg waren, maar dat het gewoon te bewolkt was. Dusja.. naar beneden hebben we gelukkig een kortere weg gevonden doordat we een oud vrouwtje gevolgd hebben. Eentje die nog nooit buiten Baños geweest was, en die nog nooit van Europa had gehoord. Stof tot nadenken..
"S avonds dan de "uitgaansbuurt" hier es gaan verkennen. Er was niet echt veel volk, ma twas wel tof.
Sarah
zaterdag 3 oktober 2009
Baños
Baños is mooi!!! Gelegen tussen de groene bergen en aan de voet van de vulcaan Tungurahua. Si mucho mejor que Quito. We zijn hier rond 16u toegekomen, taxietje gepakt naar het hostel (jaaa kweet het, maar komaan voor een dollar kan je niet sukkelen e). Het hostel is super in orde. Mooie kamer, dakterras, zelf een zwembad en een spa! (wel te betalen natuurlijk).
We zijn ietsje gaan eten, ons gebedje gaan doen in de kerk, en nu gaan we beetje chillen in het hostel.
Alles is dus in orde met ons hoor!
Sarah
We zijn ietsje gaan eten, ons gebedje gaan doen in de kerk, en nu gaan we beetje chillen in het hostel.
Alles is dus in orde met ons hoor!
Sarah
vrijdag 2 oktober 2009
Vliegen naar Quito-Ecuador
Hoihoi,
We zijn er geraakt! Beetje vertraging gehad, maar voor de rest is de vlucht eigelijk zeer goed verlopen. Dankzij onze slaapmaskertjes (die we toch wel kregen op het vliegtuig zeker!!) hebben we redelijk wat geslapen waardoor het vlotjes voorbij ging. Klein minpuntje, heb "a proposal" niet kunnen uitkijken.. :)
Dan Quito-Ecuador.. Weljaa hoofdsteden zijn zoizo al niet aan mij besteed, maar zeker deze niet.. Veel volk, lawaai, vervuiling, weinig groen. Het oude centrum had wel een paar mooie dingen: grand plaza, mooi parkje, enkele kerken en cathedralen. Maar deze twee zombies hebben zich daar vandaag al door gesleept ( met overal een half uur pauze natuurlijk).
Normaal gezien gingen we morgen naar el mundo, waar de evenaar zogezegd juist op ligt, waardoor je van noord naar zuid kan springen. Volgens de Lonely planet is dat echter grote zever, en ligt hij paar meterkes verder. Dus hebben Nele en ik beslist om de hoofdstad maar voor bekeken te houden, en al verder te trekken naar Banjos. Iets rustiger en meer natuur ( volgens de Lonely Planet natuurlijk).
Nu gaat deze hier in haar bedje kruipen, ondanks het vroege uur: 19u45 maar tis NODIG!!
Dikkedikke zoenen xxxx
Sarah
PS: Van het hoogteverschil hebben we niet zoveel last, behalve als we een trap doen.. Jaman, beetje ademtekort zeggen ze dan! Just twee bommas die juist nen marathon hebben gelopen.
We zijn er geraakt! Beetje vertraging gehad, maar voor de rest is de vlucht eigelijk zeer goed verlopen. Dankzij onze slaapmaskertjes (die we toch wel kregen op het vliegtuig zeker!!) hebben we redelijk wat geslapen waardoor het vlotjes voorbij ging. Klein minpuntje, heb "a proposal" niet kunnen uitkijken.. :)
Dan Quito-Ecuador.. Weljaa hoofdsteden zijn zoizo al niet aan mij besteed, maar zeker deze niet.. Veel volk, lawaai, vervuiling, weinig groen. Het oude centrum had wel een paar mooie dingen: grand plaza, mooi parkje, enkele kerken en cathedralen. Maar deze twee zombies hebben zich daar vandaag al door gesleept ( met overal een half uur pauze natuurlijk).
Normaal gezien gingen we morgen naar el mundo, waar de evenaar zogezegd juist op ligt, waardoor je van noord naar zuid kan springen. Volgens de Lonely planet is dat echter grote zever, en ligt hij paar meterkes verder. Dus hebben Nele en ik beslist om de hoofdstad maar voor bekeken te houden, en al verder te trekken naar Banjos. Iets rustiger en meer natuur ( volgens de Lonely Planet natuurlijk).
Nu gaat deze hier in haar bedje kruipen, ondanks het vroege uur: 19u45 maar tis NODIG!!
Dikkedikke zoenen xxxx
Sarah
PS: Van het hoogteverschil hebben we niet zoveel last, behalve als we een trap doen.. Jaman, beetje ademtekort zeggen ze dan! Just twee bommas die juist nen marathon hebben gelopen.
vrijdag 14 augustus 2009
Barbecue Nele en Sarah
Beste mensen,
Onze barbecue heeft 2000euro winst opgebracht. Aan al degene die daar aan meegeholpen hebben, nog eens nen grote merci! Als jullie willen zien waar dat geld naartoe zal gaan, kijk dan eens naar de volgende video : http://www.youtube.com/watch?v=-nBRpIpWtBw
(with our bbq we made a profit of 2000euros. Thank u to all who helped us! If u want to see where the money is going, just check out the next video: http://www.youtube.com/watch?v=nBRpIpWtBw )
Onze barbecue heeft 2000euro winst opgebracht. Aan al degene die daar aan meegeholpen hebben, nog eens nen grote merci! Als jullie willen zien waar dat geld naartoe zal gaan, kijk dan eens naar de volgende video : http://www.youtube.com/watch?v=-nBRpIpWtBw
(with our bbq we made a profit of 2000euros. Thank u to all who helped us! If u want to see where the money is going, just check out the next video: http://www.youtube.com/watch?v=nBRpIpWtBw )
Abonneren op:
Posts (Atom)
