Woepswoepswoeps. Het is inderdaad al lang geleden, dat hebben veel van jullie ons ondertussen al meermaals duidelijk gemaakt. Kzal dan maar het logische excuus gebruiken, dat we het druk hebben gehad, plus het feit dat de computer de grootste reden hier is voor irritaties. Nadat we na veel prutsen onze foto's hebben geupload, hebben we meestal geen zin meer om nog te bloggen. Maar naast veel zever op een stokje, hier volgt een verslag van de afgelopen weken.
Na La Paz was Sucre aan de beurt. Een hele verademing na de hoogst geleden hoofdstad van Bolivia. Het was duidelijk te zien dat er ook heel wat rijken wonen. We dachten even dat we ons vergist hadden. In Bolivia, het armste land van Zuid Amerika, hadden we zeker geen stad zoals Sucre verwacht. Een goedkoop hostelleke vinden was dan ook niet zo simpel. Een beetje langer zoeken beloont echter, want uiteindelijk hebben we een heel leuk kamertje gevonden met een lief eigenareske (die mij vree aan Roza deed denken omdat ze ook zo soepjurken draagt), een privekeuken en privebadkamer voor 4euro. Het enigste nadeel was mss dat het er heel rustig was. Dat hebben we gelukkig opgelost door Toby, Leki en Steve te overtuigen ook af te komen. Gooi er nog een grappige Isrealier bij en een ambetante amerikaan, en twas compleet.
Dan de ontwikkelingshulp. Na een beetje te hebben rondgevraagd, hebben we een ziekenhuisgevonden met een aparte afdeling voor kinderen met psychologische problemen. Er waren nog andere organisaties ook, maar naar horen zeggen hadden ze daar onze hulp het meest nodig. Zo gezegd, zo gedaan, de volgende dag was het zover..
Onze taak bestond uit smorgens de kinderen eten geven, er dan mee spelen, en dan smiddags weer eten geven. Lijkt enorm gemakkelijk, maar ik kan u verzekeren dat het dat zeker niet was.
Waarom weet ik niet, maar we moesten helpen bij de kindjes met de ergste problemen. De helft zat in een rolstoel, niet beseffend wat er aan het gebeuren was, eentje was enorm agressief, en den andere twee konden rondlopen maar hadden ook niet veel besef wat er rondom hen gebeurde. Na een tijdje hadden we door dat echt spelen er niet in zat. Een half uur aan een wiel draaien, een fles heen en weer draaien, en de kindjes vasthouden terwijl ze probeerden te lopen, dat trok er meer op.
De tweede dag hebben we dan een beetje met een kindje gespeeld, waar er volgens ons niet veel mis mee was. Het enigste wat ontbrak was volgens mij veel affectie, want ze wou ons constant knuffelen en kussen. Het eten geven was in het begin ook wel een beetje eng. Ik was verantwoordelijk voor Pedro, een graatmager jongetje dat in een rolstoel zat. Het enigste dat hij in principe kon was slikken, en zelfs dat nog met veel moeite. Om de twee happen verslikte hij zich, en moest ik zijn hoofdje naar voor houden.
Ik hoop dus dat jullie begrijpen dat we het geen twee weken hebben volgehouden. Echt chapeau voor de mensen die dat dagelijks doen. Een deel van ons verzamelde geld gaat dus zeker naar die organisatie. Nu staat nog het weeshuis in Cordoba op ons programma.
Voor de rest..
Vrijdag zijn we gaan picknicken met de hele groep, wat heel leuk was. Nele heeft nog een beetje op haar panfluit kunnen oefenen.
Savonds zijn we weggeweest, en we kunnen wel zeggen dat het een vurige avond was. De zaal stond vol mensen, velen ervan waren al zat en de manager van de zaak kreeg het in zijn kop om met een brandend margaritaglas sambucca door de zaal te lopen voor de verjaardag van een meisje. Meisje vreet zat, glas sambbuca valt op mijn kleedje, kleedje in de fik voor 12seconden. Ik in shock, barman reageert niet want is ook in shock, mensen proberen met hun handen het vuur te doven, wil niet uitgaan. Stond juist op het moment om mijn kleed uit te trekken tot een slimme geest een fleske water over mij uitgiet. Jahh het twas me de avond wel. En het beste van al, mijn lievelingskleedje (ja het blauwe) heeft mij vree beschermd, want had maar een paar brandwonden en mijn kleedje is nog draagbaar. Ochjaa weer een verhaal meer om te vertellen e :)
Zondag zijn we naar een markt geweest. We hadden gehoord dat het een heel mooi stadje was met een grote leuke markt. Dat viel echter een beetje tegen.. Is natuurlijk ook omdat het de hele tijd geregend heeft.
Maandag zijn we dan vertrokken naar Uyuni. Een klein stadje, waar er niet veel te beleven is, maar het startpunt is voor de zoutvlakten. Nele en ik waren ook verantwoordelijk om een goede organisatie te vinden voor de tour, aangezien de rest maar dinsdagavond toekwam. We hebben echter prachtig werk afgeleverd want de tour was fantastisch, zowel de organisatie ervan als de omgeving. Macchu Picchu nog steeds op nr 1, zoals jullie zullen zien op de foto´s verdienen de zoutvlakten zeker een tweede plaats. Het gezelschap was ook heel leuk, ondanks het feit dat Leki en Toby nonstop babbelen. Samen reizen is enorm tof, maar nu zijn we wel op een punt gekomen dat we graag weer even wat rust zouden hebben.
Gisteren zijn we dan aangekomen in San Pedro, Chilli. een heel leuk dorpje maar enorm duur. Ze proberen de toeristen hier ook zo lang mogelijk te houden door een beperkt aantal bustickets aan te bieden. Aangezien Nele en ik zo snel mogelijk naar Argentinia willen, zijn we dan ook zo snel mogelijk onze tickets gaan boeken. Vandaag is dus een beetje lazy day. Ons hostel is daar ideaal voor. Een binnenterrasje met hangmatten, het is perfect mogelijk om er eigelijk de hele dag in de zon te zitten en gewoon chillen en babbelen met iedereen. In de zoutvlakten hebben we ook twee leuke kiwis ontmoet ( mensen uit nieuw zeeland), waar we nu een beetje mee optrekken. De andere zien we ook nog, maar zitten gelukkig in een ander hostel. Morgen vertrekken we dus naar Salta, Argentinia, en ik ken hier 1 iemand die daar heel blij ga mee zijn:) We zijn van plan om daar 1-2daagjes te blijven en dan te vertrekken naar Iquazu, 22uurtjes verder.
Ja tot nu toe zat er nog niet veel druk achter, konden we zo alles op het gemakje doen. Nu begint de tijd toch een beetje te korten. Lazy days zullen er niet veel meer inzitten, als we alles nog willen zien en doen in Argentinia. Daarom ga ik jullie nu laten en nog een beetje in de hangmat gaan zitten ;)
Hasta Luego
Sarah
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten