de organisatoren in ons

hey hey iedereen,

ja het werd dringend tijd dat ik ook nog es een berichtje plaatste, dus voila, zo gezegd zo gedaan.
Dinsdagavond zijn we vertrokken uit het mooie en toffe Cusco naar Arequipa. Hier in deze stad gingen we normaal gezien ons vrijwilligerswerk doen. Helaas hebben we wel wat slecht nieuws nu. We moesten dus op voorhand laten weten of er een accommodatie vrij was voor ons of niet. Na een paar dagen geen antwoord te krijgen, kregen we uiteindelijk maandag toch een antwoord.
Er was enkel een accommodatie vrij eind november en december. Aangezien dit niet volgens ons plan was en we de eerste twee weken van november vrijwilligerswerk gingen doen, gaan we dus niet ons vrijwilligerswerk HIER doen. Dit wil dus niet zeggen dat we niets meer gaan doen. Het geld dat we ingzameld hadden met de bbc in augustus gingen we aan de organisatie Traveller not Tourist geven. Dit gaan we nog steeds doen, maar we gaan een groter bedrag geven aan de organisatie die we gaan helpen in Bolivie. Ja jullie lezen het goed, we gaan we dus vrijwilligerswerk doen in Bolivie. We weten nog niet precies waar en hoe, daar zijn we nu mee bezig. Het is dus een grote change of plans, maar ja, reizen brengt altijd verrassende wendingen mee.

Vandaag zijn we dus naar het bureau van Traveller not Tourist gegaan ( eerst aan een verkeerd adres gestaan, dit was hun oud adres) en hebben we ons opgegeven om komende maandag voor 1 dag vrijwilliger te zijn. Het is niet veel, maar we willen tenminste zien hoe de organisatie in elkaar zit, hoe het weeshuis eruit ziet. Zo weten we ook waar ons geld ( en jullie geld) juist naar toe gaat. Natuurlijk twijfelen we er niet aan dat het geld goed besteed zal worden, maar we willen het zekere voor onzekere nemen.
We hebben elk al een leuke t-shirt gekregen van de organisatie en maandag gaan we dus gaan helpen voor 1 dagje. Ik heb er echt al zin in. Eindelijk gaan we es kunnen helpen en de handen uit de mouwen kunnen steken.

Over de inca jungle trek moet ik eigelijk niet zoveel meer zeggen, want Sarah heeft het meeste al gezegd. Het enige dat ik er aan kan toevoegen is dat het echt een van de mooiste dingen is die ik al gezien heb in mijn leven. De berg die je altijd ziet op de foto's van Machu Picchu hebben we dus inderdaad beklommen. Eens je daar helemaal bovenaan op die top zit, voel je je zo vrij en gelukkig. Besef je hoe mooi de wereld wel kan zijn en vergeet je effe al de problemen die je hebt gehad. Het feit dat je op 2400 m hoogte zit en je echt zomaar van die berg kan vallen, geeft je echt een adrealinekick. Ik kan dit iedereen aanraden. Machu Picchu is terecht een van de 7 wereldwonderen. Hoe die mensen dit gebouwd hebben in het midden van zulke reusachtige bergen is echt ongelooflijk. Hun wilskracht en inventiviteit blijven me fascineren.
Over die berg nog (WaynuPicchu is de naam). Ik heb de berg afgelopen in mijn slippertjes. Mijn voeten konden niet meer in mijn doorweekte sportschoenen. Er waren verschillende mensen die mij zot verklaarden om met mijn slippers die berg af te gaan, maar hey, ik leef nog he. En ja, gelijk Sarah schreef, die tweede afdaling had ik mss best niet al lopend moeten doen. Ik heb mij een beetje overzet met als gevolg dat mijn rechtervoet verschrikkelijk begon op te zwellen. Heb ik nog nooit gehad. Ik denk dat hij wat overbelast was. Toen had ik wel nood aan een goede massage van mijn mollietje.

Morgen moeten we opstaan om 3 uur 's nachts om naar de Colca canon te gaan. Dit is een van de diepste kloven ter wereld. Het is een trek van 2 dagen, maar nu zal er niet zoveel gestapt worden. Gelukkig, want trop is trop he. Na Arequipa gaat onze tocht verder naar Puno, vlak aan het beroemde Titicacameer. En ja, na Puno, op naar het derde land in onze reis, Bolivie.

Wat ons hier wel opvalt is dat veel mensen hier echt warm gekleed zijn. Hier in Arequipa is het overdag echt wel warm en de zon schijnt echt goed door. Sarah en ik zijn gelijk de enige die in ons kleedje lopen ( naaste andere toeristen). Blijkbaar is het hier de gewoonte. De mensen zijn de warmte zo gewoon dat ze enkel warme kleren dragen. Kvinnet toch een rare gewoonte. Tis toch niet als wij een hele maand mooi weer hebben het warme weer gewoon worden, we ook in warme kleren gaan beginnen lopen. Soit, das maar een kleine anekdote die ik wou meedelen.

Zo, strakjes ons avondmaaltijdje gaan eten in ons hostel (broodjes met kaas en tomaat plus een flesje lekkere rode wijn) Plezier en genot kan soms in de kleine dingen zitten...

Tot het volgend berichtje. Ik ga mijn best doen om niet zo lang te wachten om een volgend berichtje te sturen.

Ciaokes iedereen en hasta luego.

xxx